Πέρα απ' τον ορίζοντα.

Πέρα απ’ τον ορίζοντα...

Οδηγώντας τη σκέψη μου,
πέρα απ’ τον ορίζοντα της δικής της σκέψης,
αδράχνω την αύρα της ψυχής της,
αντλώντας φως, αρώματα, ήχους, χρώματα,
ρυθμό, αρμονία, ρομαντισμό, ιδέες,
μορφές του έρωτα.

Οδοιπορώντας μέσα στη χρυσή σπίθα από το φως της,
το απροσπέλαστο, το υπέρ ουράνιο,
στη φαντασία, στη γοητεία του παράδοξου.
Μέσα στα λουλούδια του ονείρου,
στα ουράνια τόξα της σκιάς της,
στο θέλγητρο των πεπρωμένων της.
Βυθίζομαι, στο δικό της άπειρο διάστημα, το γεμάτο εικόνες.

Διαπλέω την απεραντοσύνη των ματιών της,
τις ανεπανάληπτες καταιγίδες μέθης από τις γεύσεις
των φιλιών της,
μέσα στους αντικατοπτρισμούς του πνεύματος της,
μέσα στο υποκείμενο, στο αντικείμενο,
αναζητώ στον άγνωστο κόσμο μου,
την ύπαρξης της.

Η ονειροφαντασία συναντά όλες τις διαστάσεις
που ενυπάρχουν μέσα στο βαθύ βασίλειο της λογικής,
στο ανακάτωμα του αισθητού με το υπεραισθητό.
Ακούω τώρα τη μελωδία της φωνής της,
γεύομαι την αλμύρα από το δάκρυ του κορμιού της,
αισθάνομαι το χάδι των μαλλιών της,
πέρα απ’ τον ορίζοντα,
την ηδονή της μοναδικής ώρας.

Αναζητώντας με χημείες άγνωστες,
στο άπειρο των μαθηματικών, στη σκιά των αστεριών,
το θησαυρό των συναισθημάτων της.
Μέσα στον άχρονο χρόνο την ΑΠΟΡΙΑ!
 

Δημοσιεύτηκε στο F. kithara.gr

Για μια υπέρβαση...

Για μια Υπέρβαση...

Για μια υπέρβαση να παίξω στα χαρτιά,
με της ψυχής τα φύλλα για μιά κέντα,
σ’ ένα παιχνίδι που το καίει η φωτιά,
εγώ μοιράζω μα θαρρώ δεν έχω ρέντα.

Πως να μαντέψεις την απέναντι ματιά,
όσο κι’ αν ξέρεις της ψυχής τα κατατόπια,
άγνωστη λέξει της αλήθειας η γητειά,
τα τραπουλόχαρτα ασύμμετρα και σκόρπια.

Πως να διαβάσεις ένα γράμμα βουλωμένο,
λόγια αλλοιώσιμα, αινίγματα θολά,
συμπέρασμα θα βγάλεις λαθεμένο,
συγκεχυμένα όνειρα θα βρεις απατηλά.

Πως να ρισκάρεις και τα ρέστα σου να παίξεις,
αφού μπλοφάρουν και οι πέτρες που πατάς,
που ’ναι στ’ αλήθεια μια αλήθεια να χαϊδέψεις,
ρίμες ακέντητες θα βρεις και μη ρωτάς.

Για μια υπέρβαση που όμως δεν αξίζει,
ιδεογράμματα που σβήσαν στο χιονιά,
αντικατοπτρισμός το υπερβατό ταξίδι,
στο γυάλινο τον ψεύτικο ντουνιά.

Δημοσιεύτηκε στο F. kithara.gr στις 29/11/2008

Μια λίρα κάλπικη για λίγα γιασεμιά;

Μια λίρα κάλπικη για λίγα γιασεμιά;

Με σερπετάδα κι’ ένα σέρτικο τσιγάρο
σελφ σέρβις σ’ όνειρα παλιά,
διαλέγω ένα ψέμα το φουμάρω
γράφω στους τοίχους με μπογιά,
πρωταπριλιά.

Δυο ποτηράκια και σηκώνω παραγάδι
από μια θάλασσα απύθμενη μοιραία
γυρίζει ο ήλιος και του λέω καλό βράδυ
επαναστάτης μα με χάρτινη ρομφαία.

Να ξεχαστώ απ’ της ζωής το καρναβάλι
μια λίρα κάλπικη για λίγα γιασεμιά
ένας μποέμ στις αναμνήσεις που προβάλει
μια ζωγραφιά σ’ ένα χαρτί μια ερημιά.

Σφίγγω το χέρι και συνθλίβω το ποτήρι
τρέχει το αίμα γράφω σ’ αγαπώ
κι’ αν λες ζωή να κάνω χαρακίρι
τα δέντρα ορθόκορμα πεθαίνουν θα σου πω.

Γράφω στους τοίχους με μπογιά λόγια αστεία
του χρόνου τα τερτίπια πολεμώ
απ’ την οδύσσεια SMS σε μια κυρία
ένα σφηνάκι ακόμα και παράγινε μελό.

Δημοσιεύτηκε στο F. kithara.gr

Φωτ.

Δημήτρης Χορν - Έλλη Λαμπέτη.

Από την ταινία ''Η κάλπικη λίρα''

Ένα πορτρέτο Σ' ΑΓΑΠΩ.

Τυχαία συνάντηση.

Τυχαία συνάντηση.

Την είδα ένα μεσημέρι
πάνω στην άμμο να σκαλίζει δυό καρδιές
στο ίδιο μέρος που της κράταγα το χέρι
τις ανοιξιάτικες εκείνες τις βραδιές.

Πέρασαν χρόνια γκρίζα τα μαλλιά της
μα είναι όμορφη όπως παλιά
ώριμη τώρα η θεϊκή η ομορφιά της
πολύχρωμο λουλούδι στην ακρογιαλιά.

Τα μάτια μου στα μάτια της χαθήκαν
χλόμιασε η πλάση κι’ έγινε σεισμός
φλέγεται η θάλασσα τ’ απύθμενα φανήκαν
σ’ άλλη διάσταση περνά ο λογισμός.

Μάτια μου μεγάλα πλουμισμένα
ξενύχτια μου παλιά τραγουδισμένα
ήσουνα φάρος στη ζωή στα όνειρα μου
δεν έπαψα να σ’ αγαπώ εγώ χαρά μου.

Αισθαντική μου χαραυγή
μεθυστική του έρωτα μου ναϊάδα
της ύπαρξης μου πρύμισμα
του κόσμου μου καταύγαστη πλειάδα.

Δόσμου τα χέρια σου να βρούμε αναπολήματα
εκείνα των χαρούμενων στιγμών
να ξαναγράψουν οι καρδιές μας έκθεση ιδεών
να ημερέψουν του χειμώνα μας τα κύματα.

Άσε το δάκρυ της ψυχής σου να φιλήσω
όπως παλιά καρδιά μου να μεθύσω
και να σου πω
εγώ γλυκιά μου και στα χιόνια σ’ αγαπώ.

Λευκό μου περιστέρι άλλο μη κλαις
τα γκρίζα σύννεφα για λίγο διώξε
πως ήμαστε στα όνειρα του χθες
πως δε χωρίσαμε ποτέ χαρά μου νιώσε.

Κι’ αφού το θέλησε η μοίρα ομορφιά μου
δόσμου τα δάκρυα σου πάρε τα δικά μου
στα σκαλοπάτια της ζωής τα τελευταία
παρηγοριά στα ταξιδέματα μας τα μοιραία.

Δημοσιεύτηκε στο F. kithara.gr

Είδα τα μάτια της.

Είδα τα μάτια της

Είδα τα μάτια της μια Κυριακή πρωί
μέσα απ’ τους μύθους μιας οδύσσειας τα γραμμένα
σ’ ένα βιβλίο που το λέγανε ζωή
να σβήνουν στίχους από χρόνια περασμένα.

Σε γκρεμισμένους ψάχνω τώρα Παρθενώνες
τα μάτια μιας αρχέγονης θεάς να ξαναδώ
μα μέσα στους βοριάδες τους τυφώνες
στο άγνωστο να φτάσω ορρωδώ.

Είδα τα μάτια της στης Κίρκης τα παλάτια
με διαβατάρικα πουλιά να σεργιανούν
σε θάλασσες να ψάχνουν μονοπάτια
από τη νύμφη του Θερμαϊκού ν’ αγαπηθούν.

Μέσα από όνειρα που κρύβουν εφιάλτες
της Σαλονίκης το βαρδάρη πολεμώ
μη τα πληγώσει να μη γίνουν ποτέ στάχτες
προσεύχομαι στο σύννεφο που ξέρουν το λευκό.

Δημοσιεύτηκε στο F. kithara.gr

Φίλε παλιέ.

Φίλε παλιέ.

Φίλε παλιέ,
που ν’ άσε φίλε της αλάνας
σ’ αναζητώ στο παρελθόν
στο τελευταίο το φιλί της μάνας.

Του χρόνου ο πόλεμος βαρύς
να τον νικήσεις πως μπορείς
με άδεια τη φαρέτρα
και της σφεντόνας της παλιάς
ασήκωτη κι’ η πέτρα.

Βουβά τα δάκρυα βροχή
τ’ απομεινάρια στη ψυχή
σταλαγματιές στα λασπονέρια
κομματιασμένα όνειρα
και οι γραμμές στα χέρια.

Φαρμάκι μαύρο η μοναξιά
σβησμένα όνειρα του Μάι
από το μπρούσκο το κρασί
μια ρουφηξιά
κι’ αργοχτυπάει η καρδιά
χωρίς φτερά που πάει.

Στον καλπασμό της καταιγίδας
μες στο σκοτάδι φως αχτίδας;
δυσκολοδιάβαστο χαρτί
είναι το πως και το γιατί.

Λες και δεν πέρασαν τα χρόνια,
λες και δεν ήρθαν ποτέ χιόνια,
λες και δεν ήταν ποτέ χτες,
λες κι’ η ζωή’ ήταν διακοπές.

Φίλε παλιέ, όταν βρεθείς,
πέρα’ απ’ τα σύνορα της γης
και τις παλιές αγάπες ξαναβρείς,
τότε και πάλι απ’ την αρχή
βίρα τις άγκυρες θα πεις.

Δημοσιεύτηκε στο F. kithara.gr

Είναι γλυκό να σ' αγαπούν.

Είναι γλυκό να σ’ αγαπούν

Πολύ γλυκιά 'ναι η ζωή
τι κι' αν περάσαν χρόνια
σου εύχονται χρόνια πολλά
τι κι' αν δε ζεις αιώνια.

Όταν σου λένε σ' αγαπώ
με μάτια που δακρύζουν
και το φιλί πολύ ζεστό
μ' αγάπη όταν χαρίζουν.

Όταν το χάδι στα μαλλιά
είναι σαν ηλιαχτίδα
και της καρδιάς η άνοιξη
γεμάτη από ελπίδα.

Όταν το φως τη χαραυγής
γεμίζει την ψυχή σου
στην αγκαλιά σου όταν κρατάς
την ίδια τη ζωή σου.

Τι πιο γλυκό να σ' αγαπούν
και να πονούν για σένα
και μάτια απ’ την πολύ χαρά
να είναι δακρυσμένα.

Τι πιο γλυκό και όμορφο
λουλούδια να σου δίνουν
και της καρδιάς τους τ' άρωμα
φεύγοντας να σ' αφήνουν.

Πολύ γλυκιά 'ναι η ζωή
όταν ζωή δωρίζεις
κι' από τα μάτια σου το φως
του ήλιου όταν χαρίζεις.

Δημοσιεύτηκε στο F. kithara.gr