Το μεσονύχτι των αναμνήσεων...

Το μεσονύχτι των αναμνήσεων…

Βράδιασε κι’ απόψε, στην άγονη, των ξεθυμασμένων 

αρωμάτων, άνυδρη όαση.

Αφουγκράζομαι των αστεριών τους ήχους, τους 

αγχωμένους  παλμούς, των ονείρων μου.

Συνομιλώ για λίγο, με τις ανάσες της σκέψης μου.

Δώδεκα παρά, το μεσονύχτι των αναμνήσεων 

πλησιάζει…

Τα βήματα της ανάλαφρα, διστακτικά.

Ντροπιάρικα χαμόγελα, στη μεγάλη, την παρθένα ώρα.

Ένα δάκρυ κατηφορίζει, για να ποτίσει το καυτό χώμα.

Η υπόσχεση, η ελπίδα των μελλοντικών ονείρων, 

σμιλεύεται στις γραμμές των χεριών, στην αιωνιότητα.

Λυκόφως. Οι χρωστήρες της νύχτας, αναδεύουν τα 

συμπαντικά χρώματα, βιάζονται να σκορπίσουν το μαύρο.

Αντιφεγγίζει το λειψό φεγγάρι, στις μελωδίες του χρόνου.

Θρυμματισμένα, ανάκατα συναισθήματα, της ερωτικής 

αλήθειας, του ντροπιάρικου έρωτα, των οριζόντων 

της ευτυχίας.

Το πολικό άστρο, ένας τρεμάμενος κομήτης, μπροστά 

στη θέα, της γυμνής Εύας.

Το δάκρυ της πούλιας, ακατέργαστος πολύτιμος λίθος, 

για το πρωτόγνωρο, την απώλεια, τον πόνο, την ηδονή.

Παιχνίδια στις θαλασσινές πηγές, της αγίνωτης ζωής.

Ταξίδι στων λουλουδιών τα μονοπάτια, στο χαμόγελο 

του ήλιου, ζωγραφίζοντας τον αυγινό κόσμο, από το 

διάφανο, των ματιών το χρώμα.

 Ξημέρωμα.

 Οξειδωμένο ρεφρέν, ανάλλαγο φως.

Το επόμενο θέμα, στο μεσονύχτι των αναμνήσεων;

«Καταδύσεις στους ωκεανούς των ονείρων»

Yiannis H. 

Το πέρασμα του ακρωτηρίου...

Το πέρασμα του ακρωτηρίου…

Ταξίδι αέρινο μέσα απ’ τα ρυάκια των θαλασσινών πηγών,

μέσα από τα χαμογελαστά φεγγάρια της σκέψης,

για το αρχιπέλαγος των οραμάτων,

για το άγγιγμα των οριζόντων της ζωής.

Το ακρωτήρι της ψυχής, των άγνωστων κόσμων.

Μέσα στα ουρλιαχτά των ανέμων η μεγάλη ώρα.

Το ψαράδικο τρεχαντήρι πλησιάζει, η σιλουέτα των βράχων ζωντανεύει.

Ο ήλιος σκίζει την πέτρα του μεσημεριού.

Ταμπουρωμένα απρόσιτα αγριοπούλια, διαφεντεύουν την όστρια.

Με των ματιών τα δάκρυα σμιλευμένες οι τελευταίες ανάσες.

Συλημένα απομεινάρια άυλων ίσκιων.

Αναδυόμενες αναμνήσεις περιδιαβαίνουν το φαράγγι μιας πραγματικότητας.

Αμείλικτος ο χρόνος, διαγράφει τα λαξευμένα της ψυχής επιγράμματα.   
Σύνδεση με την προγονική σκέψη.

Το φιλί των πάγων, προδοτικός εφιάλτης.

Προπηλακιστές της αλήθειας, της θεϊκής πνοής.

(Ου γαρ οίδασι τι ποιούσι)

Το πέρασμα στην αιωνιότητα.

Ο φάρος των άστρων, το βλέμμα του, η ζωή.

Το πέρασμα του ακρωτηρίου, το φως, η ελπίδα.

Yiannis H.

Γεια σου πιτσιρίκο...

Γεια σου πιτσιρίκο…

Σε μια ασπρόμαυρη, παλιά φωτογραφία,

κάποιος μικρούλης, τ’ ανεξήγητο ίσως θωρεί,

στην αύρα της ματιάς του, η απορία,

γιατί να παίξει με τ’ αστέρια, δεν μπορεί.

Είναι τα τρίχρονα γενέθλια, μιας χαραυγής,

μα έχουν περάσει καλοκαίρια και χειμώνες,

στα δυο μου χέρια, το αλάτι και η ζάχαρη της γης,

ταξίδι στις αμόλυντες, του κόσμου του εικόνες.

Το πρόσωπο σου πιτσιρίκο ανιχνεύω,

στη ζωγραφιά σου αφήνω δάκρια, φιλιά,

πως είσαι ακόμα ο μικρούλης, σε ζηλεύω

και είσαι μακριά, από τα γκρίζα μου μαλλιά.

Να το μπορούσα, στο χαμόγελό σου να μιλήσω,

για το ταξίδι μας στο χρόνο να σου πω,

το μυστικό μου, στα όνειρα σου να αφήσω,

είσαι εγώ μικρούλη μου και σ’ αγαπώ.

Yiannis H.

Made in Greece...

Made in Greece;

Την πέτρα σκίζει ο ήλιος του μεσημεριού,

κι’ εσύ ονειροπόλε στης σκέψης σου το πλάνο,

λες πως θα πλήξεις το λημέρι του θεριού,

με το αλαφροΐσκιωτο δικό σου ονειροπλάνο. 

Μην περιμένεις τον (πελάτη) να φανεί,

έχει στερέψει το ποτό της αμαρτίας,

μαντάτα γκρίζα των καιρών οι οιωνοί,

για τον μοιραίο εραστή της αλχημείας. 

Κρύος σερβίρεται ο βαρύς γλυκός στον καφενέ,

μα εσύ στης ζεμπεκιάς σου το ρυθμό αναστενάζεις,  

το νάμα απ’ τους κομήτες περιμένεις ρεφενέ, 

της νύχτας νυχτοπούλι, το ποτό σου δεν τ’ αλλάζεις.

Τα κίβδηλα πεντόλιρα του χθες αναπολείς

και δεν πιστεύεις τον χιονιά που επελαύνει,

για το εγώ σου στασιάζεις, τις ιδέες πυρπολείς,

το (μαγιοβότανο) ποτίζεις, όταν χάνεις να σε γιάνει.

Της τράπουλας τον άσσο και το δέκα το καρό,

δεν το μπορείς μέσα στην μπόρα να μαρκάρεις,

το πράσινο της τσόχας είναι τώρα πορφυρό,

είναι καιρός να μάθεις να πετάς να πιλοτάρεις.

Yiannis H.

Έλα ν' αγαπηθούμε απ' την αρχή...

Έλα ν’ αγαπηθούμε απ’ την αρχή…

Έλα να ξαναγαπηθούμε απ’ την αρχή,

να ζωγραφίσουμε το χάρτινο καράβι,

ένα ταγκό χαρά μου μέσα στη βροχή,

όπως το πρώτο της αγάπης μας το βράδυ.

Δε μας ταιριάζει η άπνους σιωπή,

ούτε της ήττας η κραυγή η απελπισμένη,

να φιληθούμε φανερά δεν ην’ ντροπή,

το πλοίο στο μουράγιο της ζωής,  μας περιμένει. 

Μην προσπαθείς το πεπρωμένο να διαβάσεις,

δώς μου τα χέρια σου, κάτι έχω να σου πω,

μέσα απ’ τα μάτια μου τις ξέρες να περάσεις,

στο πλουμισμένο το καινούργιο σ’ αγαπώ.

Πάμε στο άγνωστο κόντρα στην καταιγίδα,

στα όνειρα μας είναι ακόμα φως μου το πρωί,

στο χάρτινο πλεούμενο μας γράψαμε ελπίδα,

κι’ είναι δικό μας το παιχνίδι κι’ η ζωή.

Τα μάτια σου θωρώ τα γλυκοφεγγοβόλα,  

η αύρα απ’ τα μινόρε τους γλυκιά απαντοχή,

στα δυο μας χέρια τα οράματα μας όλα,

ν’ αγαπηθούμε μάτια μου και πάλι απ’ την αρχή.

Yiannis H.