Δεκέμβρης 2012. (21η ημέρα)

Δεκέμβρης 2012. (21^η ημέρα)

Σημάδια αστρικά, «σμιλεύματα» αρχέγονων φυλών,  άυλων

όντων.

Γραφές  «χρυσόδετων» θεϊκών προφητειών. 

Αρμαγεδδών « προ των πυλών» η περιρρέουσα  απειλή, η

«συντέλεια» του δικού μας κόσμου.

Οι «δροσουλίτες» εγκαταλείπουν το (φραγκοκάστελο).

Κατευθύνονται προς τη (Διώνη) τη «θυγατέρα»

του πλανήτη Κρόνου, με τους υπέροχους , διάφανους 

«καταρράκτες της ευτυχίας».

Οι «εταιρίες των ιπποτών» των άστρων, διακτινίζουν τους

έχοντες το μάλαμα, σε επιλεγμένα φεγγάρια του απείρου.

Λαθρεπιβάτες στην απουσία του «Πράνα» τα εκατομμύρια

των γήινων όντων. Στις αποβάθρες των

«οξειδωμένων σταθμών» η ελπίδα για την «ανάσα» του

θεού, για το ταξίδι στις λεωφόρους των δικών του άστρων.

Τα αστρικά περάσματα εξαϋλώνονται, αδύνατη η διέλευση,

η διαφυγή.

Η σκοτεινή ύλη κατακλύζει το κενό, η εξωγήινη απειλή πλησιάζει.

Η «μονοθέσια βολίδα» μου, αφήνει πίσω της τη

«γαλανομάτα» γη.

Το ταξίδι στους ορίζοντες  των «ασημένιων άστρων» των

καινούργιων κόσμων, πραγματοποιείται σύμφωνα με το σενάριο

της διαφυγής μου. 

Η 21^η ημέρα (του 2012) πέρασε και η πρωινή καταιγίδα  της

σημερινής μέρας «καλπάζει». Το αγουροξύπνημα από

τ’ αστροπελέκια των ονείρων, με προσγειώνει στην

πραγματικότητα της ζωής, στο γήινο ταξίδι του χρόνου.

Άλλη μια προφητεία, διαγράφεται από την επετηρίδα της

ιστορίας, των μύθων και των γραφών.

«Ουδείς το μέλλον ασφαλώς επίσταται»!

22/12/2012

Yiannis H.

Αυθαίρετο...

Αυθαίρετο…

Λέω να σηκώσω αυθαίρετο,

ο αποσπερίτης να ζηλέψει, το δικό μου παλατάκι

το εξαίρετο.

Τα όνειρα μου ν’ αρματώσω,

ένα φιλότιμο να σώσω.

Σε κάθε τοίχο μια θυρίδα σιδερένια,

της Αρετούσας να μαζεύω τα φιλιά της, τα μελένια.  

Λέω να φτιάξω κήπους κρεμαστούς,

παρτέρια να φυτέψω με λωτούς.  

Βαλεριάνες να’ ναι οι γλάστρες μου γεμάτες,

τα λιακωτά στρωμένα με φλοκάτες.

Λέω να χτίσω αυθαίρετο να μείνω το χειμώνα,

τον επερχόμενο να ξεγελάσω,

τον τυφώνα.

Το τζάκι του να λαμπαδιάζει,

στη βαρυχειμωνιά που όπου να `ναι πλησιάζει.

Υδρόμελι να φτιάξω για τη στράτα,

να την ποτίσω τη ζωή, να της τα πω σταράτα.

Λέω αυθαίρετο μια νύχτα να σηκώσω,

τις αναμνήσεις, τα χαμόγελα, τα δάκρυα μου,

να σπιτώσω.

Να `χω να λέω κι’ αν ο ήλιος μου θα σβήσει,

πως για τον φοίνικα μια σπίθα έχω αφήσει.

Yiannis H.

Δεκέμβρης...

 Δεκέμβρης.

Το χειμωνιάτικο τ’ απόβραδο ανταριάζει,

της μοναξιάς τ’ οξειδωμένο σήμαντρο ηχεί,

οδοιπορήματα στο ξέφρενο του μελτεμιού τ’ αγιάζι,

για το προσκυνητάρι τ’ άφωτο, στερνή απαντοχή.

Γλιστρά στα δάχτυλα το γκρίζο κομπολόι,

στου λύχνου το αχνόφεγγο συναλλαγή,

χτυπά μεσάνυχτα του τοίχου το ρολόι,

κοντά στα ξημερώματα, μοιραία υποταγή.

Σκιές ασάλευτες και μνήμες ρεφενέ,

στην γκρεμισμένη την υπόγεια την ταβέρνα,

ποτό ξενόφερτο στου ιντερνέτ τον καφενέ,

ανάμνηση μιας εποχής, στο κάδρο η λατέρνα.

Διαβάτη ξένε τον χιονάνθρωπο που προσπερνάς,

είναι επαίτης της ζωής, μη τον χλευάσεις,

θ’ αρθεί καιρός, χιονιάς κι’ εσύ που θα πονάς,

στη θύελλα του χρόνου θα ριγάς, θα κλάψεις.

Yiannis H.