Γιατί χαρά μου.

Γιατί χαρά μου.

Γιατί χαρά μου σήμερα πονάς
τα σύννεφα τι έφταιξε και κλαίνε
κι’ είναι οι σταλιές τους θολερές
και στα φιλιά μου το γιατί δεν λένε.

Άσε τη σκέψη σου ν’ αγγίξω να μου πει
ποια έκανα μεγάλη αμαρτία
γιατί βαρυθυμεί ο ουρανός
ποια είναι φως μου η αιτία.

Αισθαντική μου χρυσαυγή
μεθυστική του έρωτα μου ναϊάδα
της ύπαρξης μου πρύμισμα
του κόσμου μου καταύγαστη πλειάδα.

Βαλεριάνες της αγάπης μάζεψα
τους πόνους σου γλυκιά μου να γιατρέψω
ν’ αναφτεριάσει τ’ άναστρο χαμόγελο
τον ήλιο του κορμιού σου πάλι να χαϊδέψω.

Άσε γλυκιά μου τα όνειρα σου να ζεστάνω
με της ψυχής μου την ανάσα να τα γιάνω.
να μπω στα μάτια σου τα δακρυσμένα
να κλάψω εγώ και να πονώ για σένα.

Δημοσιεύτηκε στο F. Kithara.gr

SMS

SMS

Σιβυλλικά τα sms σου που στα μάτια μου καλπάζουν
ένα μπαλέτο από άστρα μπαλαρίνες
σ’ εν’ αποκριάτικο χορό με φούξιες, σερπαντίνες
των οραμάτων μου τη στράτα καταυγάζουν.

Τα sms σου έντονοι ψαλμοί από τα βάθη του απείρου
ουράνιες εικόνες ένας γόρδιος δεσμός
θολούρα του μυαλού κατακλυσμός
ιδεογράμματα στον κόσμο ενός ονείρου.

Τα sms σου ένα ποτάμι που στις έννοιες τους χάνομαι
λέξεις με παύλες και ευθείες
συμβολισμοί, φιλιά αντί τελείες
να βρω τις λύσεις στον καφέ μου καταπιάνομαι.

Ίχνη περάσματα λόγια μ’ αλληγορείς
ένα μπουκέτο με φιλιά που μου χαρίζεις
το ραντεβού στα φανερά συνήθως μου ορίζεις
για να μου πεις, δεν κάνει μας θωρούν, No kiss.

Δημοσιεύτηκε στο F. kithara.gr

Αισθαντική καρδιά μου.

Αισθαντική καρδιά μου.

Αισθαντική καρδιά μου παίζεις πάλι
τα μάτια της σου φέραν παραζάλη
δίνη σε πιάνει με φοβίζεις
γίνεσαι κλύδωνας με πνίγεις
νιώθω τη κάψα σου το στήθος μου να καίει
η άκρατη αγάπη σου στις φλέβες μου να ρέει.

Κλώθεις το αίμα σου μετάξι να τη ντύσεις
φλοκάτη κόκκινη στα πόδια της ν’ αφήσεις
τι κι’αν φυλλορροείς κοντανασαίνεις
με τη κιθάρα σου τραγούδια της υφαίνεις.

Εκδίδεις ντιρεκτίβες στο μυαλό μου
με απειλείς, λες είναι γιά καλό μου
νυμφαίες να μαζέψω να της δώσεις
λουλουδοπέταλα το δρόμο της να στρώσεις.

Και σαν βρεθείς κοντά της φτερουγίζεις
στα όνειρα της άνοιξης γυρίζεις
δε σε φοβίζουν καταιγίδες και κυκλώνες
μαζεύεις και στα χιόνια ανεμώνες
κι’ όπως παλιά και τώρα ίδια μένεις
ερωτευμένη παραμένεις..

Ο κύκλος της ζωής;

Φωτογραφία: Marilyn – Monroe.
Αυτό το πλάσμα δεν υπάρχει πια.
Δάκρυ! Σύννεφο! βροχή!
--------------------------------------------

Ο κύκλος της ζωής;

Σ’ ένα ολοκαύτωμα στις στάχτες ενός ονείρου
το δάκρυ τ’ άναρχου πεθαίνει μια βραδιά
από μια μάνα αρχέγονη σε μια γωνιά τ’ απείρου
καινούργιο αστέρι απ’ του φοίνικα γεννιέται την καρδιά.

Η πλάση αέναα πολύχρωμα παιχνίδια
κι’ αυτό το νιόφερτο τα παίζει και γελά
μα μπρος στης μάνας του τ’ αποκαΐδια
στα χνάρια που του άφησε κατρακυλά.

Νωπό το χώμα μούχλα που μυρίζει
τα χελιδόνια απ’ τη λάσπη του χτίζουν φωλιά
ο χρόνος κύκλους κάνει και γυρίζει
και ξανανθίζει η πασχαλιά.

Στο νοικιασμένο το δρομάκι απ’ τη ζωή
κι’ εκείνο τα όνειρα του θα αφήσει
λουλούδι να φυτρώσει το πρωί
να έρθει ο χρόνος πριν βραδιάσει να το σβήσει.

Από το χάος μια ζωή που ξαναρχίζει
τα μάτια του γλυκιά απαντοχή
ο ίσκιος ενός ονείρου που γυρίζει
του άναρχου ένα δάκρυ ένα τέλος μια αρχή.

Δημοσιεύτηκε στο F. kithara.gr τις 15/11/2006

Φύσα βοριά μου.

Φύσα βοριά μου

Φύσα βοριά μου πήγαινε με σε γκρεμούς
να ρίξω της ψυχής μου τις ελπίδες
σπρώξε τα σύννεφα να γίνουν καταιγίδες
να συντροφέψουν πόνους και καημούς.

Βοριά μου απόψε μη φυσήξεις
άσε το δάκρυ της καρδιάς μου να κυλήσει
τα όνειρα μου με αλμύρα να ποτίσει
να βρεις λασπόνερα την πίκρα μου να πνίξεις.

Φύσα βοριά μου όσο μπορείς
σ’ ότι μ’ απόμεινε να ρίξεις χιόνι
να γίνει πέτρα να μη λιώνει
της μοναξιάς μου την κραυγή μη λυπηθείς.

Βοριά μου χάρη σου ζητώ
άσε το λύχνο μου ν’ ανάψει
τις αναμνήσεις της ζωής να κάψει
άδειο τεφτέρι νά’ βρει ο χρόνος να κρατώ.

Φύσα βοριά πες στα θεριά που περιμένουν
το πεπρωμένο δε φοβάμαι κι’ ειμ’ εδώ
στο σταυροδρόμι τραγουδώ
τα δέντρα ορθόκορμα πεθαίνουν.

Δημοσιεύτηκε στο F. kithara.gr

Πολύχρωμες ζωγραφιές.

Πολύχρωμες ζωγραφιές

Ένα ποτήρι έρωτα γλυκιά μου με κερνάς
τον κόσμο μου κι’ απόψε κυβερνάς
σύννεφα μέθης στη πεδιάδα του μυαλού
απαλές αρμονίες απ’ τη κιθάρα του τόξου τ’ ουρανού.

Ερωτικές επαναστάσεις στη ψυχή μου αλαλάζουν
τα άλικα φιλιά σου στο στόμα μου καλπάζουν
σφιχταγκαλιάσματα χορός των παραισθήσεων
ανείπωτη κραιπάλη των αισθήσεων.

Χορός της έκτασης σκιρτήματα αδάμαστα
παιχνίδια της καρδιάς ανάκουστα
των ανθισμένων φεγγαριών λουλούδια
ουρανόπεμπτα των αστεριών τραγούδια.

Στα κύματα του κορμιού σου, χρυσές ανταύγειες παιχνιδίζουν
την κάψα του πόθου, δροσοσταλιές τ’ αυγερινού ποτίζουν
μάτια πετράδια πολύτιμα του πυρετού της νύχτας που σαλεύουν
των αρωμάτων τα φιλιά, ανάσες της αυγής που αναδεύουν.

Πολύχρωμες ζωγραφιές προέλαση της ευτυχίας
μελίρρυτα μήλα της εδέμ κλεμμένης αμαρτίας
αλάβαστρο άληστο κορμί ξημέρωμα των αναμνήσεων
γλυκιά μου Αφροδίτη των θεών
της ομορφιάς η πεμπτουσία των αισθήσεων.

Δημοσιεύτηκε στο F.kithara.gr στις 16/4/2οο6

Ποιητής - προφήτης.

Ποιητής – Προφήτης.


Είσαι ποιητής.
Μα όσο γυρίζει ο ήλιος κι’ ο ίσκιος της πένας σου τρανέψει,
το μελάνι σου ζωγραφίζει, το πιο όμορφο όνειρο φυσικής
τελείωσης που έδωσες ποτέ.
Είσαι ένας άλλος ποιητής, είσαι προφήτης.
Γιατί έχεις μέσα σου την πίστη, την υπεράνθρωπη δύναμη του πρωτομάστορα.
Γιατί συνταιριάζεις και ζεύεις το ήμερο με το άγριο,
ξέρεις το χτες, πλάθεις το σήμερα, μαντεύεις το αύριο.

Ημερεύεις το ρολόι του χρόνου.
Στύβεις τις πέτρες κι’ απ’ το δάκρυ τους να δροσιστείς.
Ακούς το ανάκουστο.
Είσαι μέσα σ’ όλες τις μορφές, του έρωτα, της τρέλας, του πόνου.

Σπάζεις τους φραγμούς της ύπαρξης σου.
Στην αληθινή αλήθεια σιωπάς, υμνείς το αλάνθαστο,
γεφυρώνεις το κενό, γνωρίζεις το άγνωστο.
Ζεις τα συναισθήματα της ήττας, της ταπείνωσης σου.

Γίνεσαι ο άρρωστος, ο πικραμένος.
Γίνεσαι το ανεπιθύμητο, το ποθητό, το αισθητό, το υπεραισθητό.
Ο σοφός ο μεγάλος, μα κι’ ο εγκληματίας ο καταραμένος.

Ορθώνεσαι στην απορία, στο ακατόρθωτο.
Λιώνεις τον πάγο της καρδιάς, με τη μεγάλη φωτιά , την αγάπη.
Είσαι αυτεξούσιος ποτέ υπεξούσιος, χαμογελάς καμιά φορά στην αυταπάτη.
Διυλίζεις τη σκέψη σου, ακουμπάς το αόρατο.

Γι’ αυτό εσύ ο ποιητής γίνεσαι προφήτης.
Της απουσίας, του κενού ο χτίστης.
Ο κυνηγός της αληθινής ζωής.
Προσεύχεσαι στον άγραφο στίχο της δικής σου προσευχής.