Στο περιθώριο...

Στο περιθώριο…

Στο περιθώριο ενός φθαρμένου εγωισμού,

πώς να σμιλέψεις των ονείρων τα παλάτια,

για την Ιθάκη ενός άλλου γυρισμού,

από το πάζλ, λείπουν αμέτρητα κομμάτια.

Λαθρεπιβάτης της δικής σου πειρατείας,

για το φινάλε μιας παράστασης φτηνής,

με λιγοστά τα φώτα μιάς ατέρμονης πορείας,

που η ειμαρμένη σε προσμένει να φανείς.

Μην περιμένεις των ελπίδων σου τα ζάρια,

παίζουν μονάχα ντόρτια και διπλές,

είναι περίεργα τ’ ανάστερα τα βράδια,

είναι ο νόμος της ζωής, γι’ αυτό μην κλαίς.

Έχεις καλμάρει θύελλες χειμώνες,

μα είναι βαρύς του τώρα ο σταυρός,

ανεστοράσαι τα φιλιά του χθες, τις ανεμώνες

και δεν πιστεύεις πως σε γέλασε ο καιρός.  

Yiannis H.

Δεν είπα εγώ ποτέ, πως είμ' εγώ...

Δεν είπα εγώ ποτέ, πως είμ’ εγώ…

Δεν είπα εγώ ποτέ, πως είμ’ εγώ,

είμαι το άλλοθι μιάς έννοιας περίσσιας.

Δε μίλησα για μένα εγώ, πως είμ’ εδώ,

είμ’ ο ζητιάνος μιάς απύθμενης αλήθειας.

Δεν ζήτησα εγώ ποτέ καμιά υποταγή,

είμαι ενός πολέμου τραυματίας.

Δεν είπα εγώ ποτέ, πως είμαι ο άνεμος, η γη,

είμαι του άγνωστου ο ``Φαν`` ο αισθηματίας.

Δεν είπα εγώ ποτέ πως είμαι η αρχή,

είμαι η σταγόνα κάποιας άλλης καταιγίδας.

Δεν ζήτησα εγώ ποτέ μιά κάποια παροχή,

είμαι οδοιπόρος μιάς απέλπιδος ελπίδας.

Είμαι ρυάκι ενός μεγάλου ποταμού,

που κάθε άνοιξη από δροσιά στερεύει,

είμαι ο επαίτης της ζωής για ένα ``μου``

για ένα κομμάτι ``σ’ αγαπώ`` αν περισσεύει.

Yiannis H.

Απόψε που έχω ακεφιές...

Απόψε που έχω ακεφιές…

Απόψε που έχω ακεφιές,

άναστρο βράδυ, συννεφιές,

θέλω ο λύχνος μου να σβήσει,

μες στη θολούρα να μ’ αφήσει.

Θέλω με την κιθάρα μου να παίξω,

τους κόμπους απ’ το χτένι να ξεμπλέξω.

Ένα ρεμπέτικο να γράψω,

τις λάιτ παρτιτούρες μου να κάψω.

Απόψε που τα σύννεφα δακρύζουν,

Μελαγχολούν  τ’ αστέρια, δεν ανθίζουν,

ένα ρεφρέν μερεμετίζω,

στην άγνωστη σελήνη το χαρίζω.

Θέλω τσιγάρο δίχως φίλτρο να φουμάρω,

με τα παντέρμα όνειρά μου να σαλπάρω.

Στο σταυροδρόμι των ανέμων να σκορπίσω,

τις στάμπες της ζωής να στείλω πίσω.

Απόψε που μετρώ τις αναμνήσεις,

τα χνάρια των φιλιών, τις συγκινήσεις,

θέλω να παίξω μπαλοτιές και να ξεσπάσω,

του χρόνου την κλεψύδρα να τη σπάσω.  

Yiannis H.

Κουβέντες με μια Ελιά;

Κουβέντες με μια Ελιά ;

Ήρθα και πάλι ένα γεια σου να σου πω,

κάτω απ’ τα λιόκλαδά σου να ριμάρω,

ν’ ανάψω το κομμένο μου τσιγάρο,

στο θρόισμα των φύλλων σου να ονειρευτώ.

Τη φαντασία μου στον κόσμο σου ν’ αφήσω,  

ν’ ακούσω τις πενιές ενός αρχέγονου θεού,

από μια φόρμιγγα καιρού αλλοτινού,

στο σ’ αγαπώ μιας άλλης εποχής να σεργιανίσω.

Τα μυστικά μου να σου δώσω κλειδωμένα,

στις ρίζες σου να λιώσει το λευκό χαρτί,

να σβήσουν όνειρα ελπίδας χαραγμένα,

μ’ ένα παράπονο, μια πίκρα, ένα γιατί.

  

Φεύγει ο ίσκιος απ’ το σύμφυρμα του νου,

κι’ εγώ μ’ ένα μου δάκρυ θα σε χαιρετίσω,

τη συντροφιά σου τη δροσάτη να αφήσω,

τα σήμαντρα ηχούν του εσπερινού.   

Yiannis H.

Μου λείπεις...

Μου λείπεις…

Απόβραδο στου χρόνου τον άδειο σταθμό.

Στης φαντασίας μου τον κόσμο σε γυρεύω,

μακριά απ’ τους ορίζοντες των ματιών μου.

Σ’ αναζητώ, πέρα από τα όρια της απεραντοσύνης,

μέσα απ’ τον άναρχο κόσμο μου στις καταιγίδες των ονείρων.

Περιπλέω τους συμπαντικούς ωκεανούς, κόντρα στην

όστρια και της ζωής το πείσμα, το χαμόγελο σου αναζητώ.

Περνώ από τη μνήμη την αλλοιώσιμή μου,

στις ζωγραφιές τις μοιραίες των χειλιών σου,

στ’ ακροθαλάσσι των μεθυσμένων στιγμών,

στους αντικατοπτρισμούς της ερήμου μου,

στη μορφή σου,

στη μελωδία της φωνής σου,

στην αγκαλιά εκείνης της μοναδικής ώρας.

Αναζητώ μέσα απ’ τα μάτια τ’ ουρανού κι’ απόψε,

τα χνάρια που ζωγράφισες στο πέρασμά σου,

τα ουράνια τόξα των ματιών σου,

το χώμα που μύρωσαν τα δάκρυά σου,

τον καταπράσινο γαλήνιο ωκεανό σου.

Περνώ στην αύρα σου τη γεμάτη με το επουράνιο φως,

για να ξανακούσω το τραγούδι της ερήμου,

των φεγγαριών σου τις γλυκόλαλες χαβάγιες.

Να νιώσω τη μαγεία της σκέψης σου,

της ανάσας σου το χάδι,

τη δροσιά από το δάκρυ του κορμιού σου.

Να ημερέψω του χειμώνα μου τα βράδια.

Έναν αιθέρα διαπλέω, αλλιώτικο, αλαργινό.

Ημέρεψε ψυχή μου το σκοτάδι.

Νανούρισε τα παιχνιδίσματα του χθες, τ’ ολόγιομο φεγγάρι.

Μείνε κι’ απόψε που μελαγχολώ, που έχω μάτια μου ακεφιές.

Μου λείπεις…

Yiannis H.

Παρένθεση...

Παρένθεση …

Μέσα απ’ το γκρίζο βραδινό το πικραμένο,

σε είδα απ’ των ματιών μου τις γραμμές,

ερχόσουν απ’ το άδειο χθες, το ερειπωμένο,

εκεί που ‘χες σμιλέψει όρκους σε περγαμηνές.

Δυο φιλιά σου όλα κι’ όλα κάποιο βράδυ,

για να παίξεις με τα ζάρια της ζωής,

μ’ ένα λύχνο που φεγγίζει δίχως λάδι,

την αγάπη δεν θα νιώσεις δε θα βρεις.

Τ’ όνειρο ξέχασες στην κάψα να ποτίσεις,

είσαι παρένθεση του χρόνου απατηλή,

στης σιωπής μου τον ορίζοντα θα δύσεις,

μορφή στ’ αχνόφεγγο απόκοσμη θολή.  

Yiannis H.

 

Στις εκβολές του δειλινού...

Στις εκβολές του δειλινού...

Στις εκβολές του δειλινού και των ανέμων,

περίκλειστος στον ξένο, άγνωρο σταθμό,

απόμαχος στο πνεύμα των αέναων πολέμων,

στον επονείδιστο του χρόνου βρυχηθμό.

Οι αναμνήσεις φθίνουν των φιλιών,

τσαλακωμένες κι’ οι παλιές φωτογραφίες,

κάποιο παράπονο στην άκρη των χειλιών,

για της ζωής, τις άθλιες γελοιογραφίες. 

Θολό απατηλό της νύχτας παραμύθι,

στ’ αχνόφεγγο τ’ αποσπερίτη μοναξιά,

μερεμετίσματα στης σιωπής τη λήθη,

απ’ το κομμένο το τσιγάρο, ρουφηξιά.

Στο λιακωτό τ’ ονειρικό φωλιάζει οιμωγή,

τα μάτια ρύποι αιθάλης κατακλύζουν,

μπουρίνι  ξέσπασε στην άγονη γραμμή,

της προσμονής τα πλοία δε γυρίζουν. 

Yiannis H.