Τετάρτη, 12 Μαρτίου 2014

Άδικο είναι.





Άδικο είναι.

Άδικο είναι,
απ’ της ζωής μου το τρένο να λείψεις,
στην άδεια τη θέση,
για σένα που είχα κρατήσει,
να φανείς, να γυρίσεις.  
Τα ίχνη σου αναζητούσα,
σε ερήμους και κάστρα, 
στης προσευχής μου τα άστρα.
Η μορφή σου, κρυμμένη στα όνειρα μου,
ήρθε στης ζωής μου το τώρα,
στη γυμνή ώρα,
που έχει νυχτώσει χαρά μου
κι’ είμαι χειμώνας.

Πόσο λυπάμαι,
που συννεφιάζει και το φιλί σου,
έφτασε βράδυ, χωρίς φεγγάρι.
Άγια εικόνα,
της προσευχής μου το πρόσωπό σου.
Το μελένιο χαμόγελό σου,
στο άγνωστο ταξίδευε χρόνια,
και το ληστέψαν της μοίρας τα χιόνια,
που να το κρύψω τώρα,
το σ’ αγαπώ σου;

Άδικο είναι,
το νήμα του χρόνου να σπάσεις,
στη στροφή τη μοιραία να φτάσεις,
στου δικού μου του ήλιου,
το γέρμα.
Το χρώμα των ματιών σου,
απ’ τα μακρινά πεφταστέρια  
έφτασε τώρα,
περασμένη ώρα,
στην παλέτα του γκρίζου, στο τέρμα.

Πόσο λυπάμαι,
που αργοπόρησες τόσο
κι’ ήρθες μέσα στην άγρια μπόρα.
Σκόρπιοι κι’ οι στίχοι,
για σένα που είχα σμιλέψει,
δεν είχαν τύχη.
Της φωτογραφίας το δάκρυ,
δεν μπορείς στο φινάλε να γιάνεις,
της Κυριακής τ’ αγιοκέρια, έχουνε σβήσει.
Πώς να γκρεμίσω ομορφιά μου,
για σένα,
της ψυχής μου τα τείχη; 

Yiannis H.