Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

Ώχρινα απόβραδα…





Ώχρινα απόβραδα…

Νοέμβρης,  απόβραδα ώχρινα…
Το νοσταλγικό χαμόγελο της όστριας, παρελαύνει στων
αναμνήσεων τις αποχρώσεις.
Ανεπαλιές και στο σάπιο μήλο, το χρώμα των φιλιών της…
Τα χρυσοκίτρινα φύλλα σκιάσανε της ματιάς το νάζι και οι
ανταύγειες οι ανατρεπτικές, οξειδωμένες ζωγραφιές.

Μα εγώ είμαι εδώ, που ακόμα αγαπώ,
με τα φιλιά των ανέμων μεθώ!
Είμαι εδώ, του φθινοπώρου χαϊδεύω το φως.
Των χειμωνιάτικων πουλιών κυνηγός.-

Yiannis H.

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

Αποσπερίτης!


Αποσπερίτης!

Λέω εδά, του χρόνου να του παίξω μπαλοτιές,
τους τράφους να γκρεμίσω με φουρνέλα,
να τις μανίσω του χανού, τις ψοματάρικες ματιές,
να μη καμνιώ, απ’ τα ειρωνικά του τα γέλια.
…………………………………………………

Και πέρασαν χρόνια πολλά, το μπλάβο χώμα στο δώμα,
ήταν κι’ αυτό μια φορά, έπαιζε με τα πρωτοβρόχια, άφηνε
και από καμιά σταλιά να γλιστρήσει κάτω από τα καλάμια,
ν’ ανεπαλιάσει για τα καλά το σπίτι.
Γελούσε και ο ανηφοράς με τις σταλιές που άφηνε να περάσουν,
να παίζουν πάνω στο τσικάλι.
Χαράματα, δρόμο για το πάτημα με τους ομανίτες.
Κι’ η σκέψη μου; που αλλού, γλακούσε στον ξάστερο ουρανό.
Λίγο πριν το σκοτάδι χάσει τη μαυρίλα του, τον Αυγερινό της
άρεσε να ξαμώνει.
Τα λέγαμε, τη ζωή κουτσομπολεύαμε δηλαδή.
Μια αχώριστη παρέα, με τα καλαμπούρια μας, τις μαντινάδες μας,
τα (κλεμμένα) άφιλτρα τσιγαράκια μας.

Και τώρα, στο «σβουροχώρι» της καρδιάς μου
απογιαγέρνω… έστω για μια βραδιά… «λες και ήταν χθες»…
όπως και τότε, ανάμεσα από τ’ άστρα την λαμπεράδα του αναζητώ.
Ξεχαστήκαμε.
Δε με ξέρεις;
Έχεις δίκιο, ο αποσπερίτης είσαι. Ο αυγερινός ήταν μια φορά
κι’ έναν καιρό…


Χανδράς, Αύγουστος 2016
Yiannis H.

Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2016

«Αναζήτηση»; (Αλληγορικοί στοχασμοί)




«Αναζήτηση»;   (Αλληγορικοί στοχασμοί)

Αναζητώντας, μέσα από τα άπειρα κυκλώματα του νου,
από τους ήλιους της σκέψης,
μέσα από τις παλμικές συχνότητες της καρδιάς!
Το πως, που, πότε, γιατί;
Πλεύσει για το αρχιπέλαγος των ανεξήγητων οραμάτων,
για το άγγιγμα των οριζόντων της ζωής!

Με των ματιών τα λεπίδια, σμιλευμένες οι τελευταίες ανάσες.
Αναδυόμενες αναμνήσεις περιδιαβαίνουν το φαράγγι μιας
πραγματικότητας.
Αμείλικτος ο χρόνος διαγράφει τα λαξευμένα της ψυχής
επιγράμματα.
  
Σύνδεση με την προγονική σκέψη.
Το φιλί των πάγων, προδοτικός εφιάλτης.
Προπηλακιστές της αλήθειας, της θεϊκής πνοής.
«Ου γαρ οίδασι τι ποιούσι»

Το πλεούμενο πλησιάζει στο ανεμοκαίρι των πεπρωμένων.
Στο ακρωτήρι του ανεξήγητου η χιονοθύελλα κοπάζει.
Τ’ αηδόνια των άστρων διαφεντεύουν τις γαλαξιακές θάλασσες.
Η μεγάλη ώρα. Το πέρασμα του ακρωτηρίου.
Το φως, η ελπίδα!
 «Τα πάντα εν σοφία εποίησε» 

ΥΓ.
Είναι φορές, που η πένα σου προσπαθεί να ακολουθήσει τη
σκέψη μιας στιγμής, ν’ αφήσει στο λευκό χαρτί, ίχνη από την
απορία, το ακατόρθωτο, να γεφυρώσει ίσως το γνωστό με το
άγνωστο, το αισθητό με το υπεραισθητό.
Να ακραγγίξει το αόρατο, την αύρα του πρωτομάστορα,
του δημιουργού της δικής σου σκέψης…

Yiannis H.   9 Νοεμβρίου 2016

Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2016

Στσ’ ανεπαλιές του φθινοπώρου!…





Στσ’ ανεπαλιές του φθινοπώρου!…

«Τώρα που έμαθα πως ν’ αγαπώ
και στα παιχνίδια της ζωής να ισορροπώ,
τώρα που ξέρω τ’ άστρα να διαβάζω,
τον έρωτα μπορώ να μεταφράζω,
τώρα μου λένε είσαι παρελθόν,
δεν έχεις λόγω στο παρόν.
Σου φτάνουν λένε οι αναμνήσεις,
στσ’ ανεπαλιές του φθινοπώρου να μετρήσεις».

Μα εγώ «Manor» θα χτίσω για το πείσμα αυθαίρετο,
από του χρόνου τα καπρίτσια απροσπέλαστο.
Τα όνειρα μου με γραφές να τ’  αρματώσω
κι’ αν βρω χαμόγελα που χάρισα να σώσω.

Λέω να φτιάξω κήπους κρεμαστούς,
παρτέρια να φυτέψω με λωτούς. 
Βαλεριάνες να’ ναι οι γλάστρες του γεμάτες,
το λιακωτό στρωμένο με φλοκάτες.
Σε κάθε τοίχο μια θυρίδα σιδερένια,
για τα φιλιά της «Αρετούσας» τα μελένια. 

Λέω να χτίσω (αυθαίρετο) να μείνω το χειμώνα,
τον επερχόμενο να ξεγελάσω, τον τυφώνα.
Στη βαρυχειμωνιά που όπου να’ ναι πλησιάζει,
το τζάκι του φωτιά, να λαμπαδιάζει.
Υδρόμελι να φτιάξω για τα βράδια,
να τη μεθύσω τη ζωή, εξάρες και στα ζάρια.

Λέω «Manor» (αυθαίρετο) μια νύχτα να σηκώσω,
τις αναμνήσεις, τα χαμόγελα μου να σπιτώσω.
Να ΄χω να λέω κι’ αν ο ήλιος μου θα σβήσει,
πως για τον «φοίνικα» μια σπίθα έχω αφήσει.

Yiannis H.

«Φτωχή μου Ελλάδα»!!!





«Φτωχή μου Ελλάδα»!!!

Στα τέρμινα τ’ αόριστα οδοιπορώντας,
μην περιμένεις κάποια όαση να βρεις,
άδηλος χρόνος και στα στέκια του παρόντος,
να ακραγγίξεις το γιατί δεν το μπορείς.

Ρύποι αιθάλης στα αλώνια των ονείρων,
άυλα σύδεντρα στα στέκια της ζωής,
ζάλα αλίμενα στους παγετώνες των ερήμων,
συρματοπλέγματα στη στράτα της απαντοχής.

Πώς να μπορέσεις μη βραχείς στη καταιγίδα,
απ’ τις δαγκάνες του θεριού ν’ απαλλαγείς,
μικρή μου Ελλάδα σ’ οδηγήσαν σε παγίδα,
στ’ άδηλα τέρμινα, πόνος και δάκρυ οιμωγής.

Δεν το μπορείς να ζωγραφίσεις στον αιθέρα,
στ’ άφωνα σήμαντρα να δώσεις τη φωνή,
σ’ ένα ηφαίστειο να κλείσεις την καλντέρα,
να βρεις τα χνάρια στη παλιά σου τη δραχμή.

Μην περιμένεις τον (Περσέα) να ρεφάρεις,
έχουν μαρκάρει τα χαρτιά της προσμονής,
για λίγα ψίχουλα μην παίξεις μη ρισκάρεις,
σπάσε τα (τέλια) της δικής σου υπομονής.

Yiannis H.