Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2018

Ανάμνηση αλαργινή...



Ανάμνηση αλαργινή…

Κάπου στης μνήμης τις κυψέλες,
μαρμαρωμένες βρήκα τις ματιές σου,
σκωριόχρωμες στα χέρια σου οι παιδικές κορδέλες,
άγνωρες, μπλάβες κι’ οι φωτιές σου. 


Ένα φιλί «κρινάτο» στη μικρή σοφίτα,
αδέξιο, ντροπιάρικο στα παιδικά μας χείλη,
στα χέρια σου είχε λιώσει η μαργαρίτα,
σημαδιακή ήταν και η πρώτη του Απρίλη. 


Λίγο προτού τα λιάτικα ροδίσουν,
τα μάτια έφεραν ατέλειωτη βροχή,
ήρθαν μαντάτα να ραγίσουν,
αισθήματα κι’ απαντοχή. 


Πέρασαν αλγεινοί χειμώνες
άσφαιρες της καρδιάς οι μπαλοτιές,
τα χρόνια βρήκαν παγετώνες,
το πεπρωμένο δεν αλλάζει με γητειές. 


Βιάστηκες όμως κοπελιά μου,
να φύγεις απ’ το τσίρκο της ζωής,
ένα αγιοκέρι για τα παιδικά φιλιά μου,
στο εικονοστάσι της δικής μου προσευχής…


Yiannis H.

Παρασκευή, 25 Μαΐου 2018

Κι' έμεινε μόνο η προσευχή!!!




Κι’ έμεινε μόνο η προσευχή!!!                                                                                                                                                                                                                                                                                                           

Είχα που λέτε μια φορά κι’ έναν καιρό, μια όμορφη παρέα.
Φίλοι χιονάτοι οι πιο πολλοί, σκωριόχρωμοι καμπόσοι, πέντε έξι μπλάβοι
όμορφοι πιτσιλωτοί, μα ήταν και οι πλουμιστοί, όλοι μαζί, ένα πολύχρωμο χαλί με
«κόμπους» χίλιους δέκα.
Βαβούρα σαματάς, ένας αλλιώτικος Βαβέλ στη χάβρα που είχα φτιάξει
την ονομαστή, με την αυλή την παστρική τη φίνα.
Άστρα φεγγάρια οι ματιές τους με θωρούν και μ’ αγαπούν κι’ άλλες θαρρείς
πως μ’ αγκαλιάζουν, με φυλούν.
Πολλές καρδιές ερωτικές φλογάτες, άλλες αδιάφορες και άλλες φοβισμένες,
εριστικές πολλές, άλλες χαδιάρες κι’ άλλες φλύαρες λειροκομψοντυμένες,
αεράτες.
Μια καλημέρα ήτανε αρκετή στα χέρια μου να γίνει επιδρομή.
Αχόρταγα τα μασουλήματα, φουριόζα φτερουγίσματα.
Ναζιάρικα γλυκά ματάκια, πόσο τ’ αγαπώ…   

Μα εδά καμιά αθιβολή ερειπωμένη η δική τους η αυλή.
Τ’ ανεστορήματα κι’ αυτά αλάργα, ποια να πρεμαζώξω απ’ του καιρού
τα ξετελέματα, του χρόνου τα μεγάλα.  
Σκουριά στα τέλια μα και στην ψυχή κι’ έμεινε μόνο η προσευχή…
Κι’ έμεινε μόνο η προσευχή!!!

Yiannis H.

Τρίτη, 19 Δεκεμβρίου 2017

Η «μπουκαδούρα» του Σαββατόβραδου…






Η «μπουκαδούρα» του Σαββατόβραδου…

Ο αφηνιασμένος νοτιάς, βάλθηκε στου λιμανιού το φάρο
τσ’ ανεπαλιές του να αφήσει.
Και το έγραφαν τα ημερομήνια, μποφόρ και στο «τσαρδί» των στίχων.
Στο ξεχασμένο, το κρύο τζάκι των αναμνήσεων, τα νοτισμένα
«κούτσουρα» δεν ανάβουν.
Ίσως τα «ραβασάκια» του χθες, για προσάναμμα να δώσουν
σπίθα φωτιάς, σίγουρα όλο και κάποια θα φανεί.
Έτσι κι’ αλλιώς  ποτέ δεν τα έστειλα στις «κοπελιές» των ονείρων μου.

Πώς να πεις σ’ αγαπώ στη «Βρισηίδα» στο ασύλητο, το «ιερό» γίνεται;
Δεν γίνεται.
Το επί αποδείξει γράμμα επιστρέφει στα αζήτητα των μελλοντικών
ονείρων…
«Νεφερτίτη» Είναι και θέμα χημείας, δε γίνεται να μπολιάσεις το κόκκινο
με το γαλάζιο της αίμα.
Το βουλωμένο «ραβασάκι» έμεινε εδώ, προσάναμμα στα
«παιχνίδια των πεπρωμένων».  
Οι Μούσες των χιονονιφάδων, της έμπνευσης ρομαντικά αφηγήματα.
Τα «ρεφρέν» με το πλοίο της ερήμου, ταξίδι μιας αιωνιότητας.
«Σαλώμη» τα χιλιομαλαγμένα της νάζια, ώχρινα ανεστορήματα,
φτερά στων ανέμων τις παραξενιές.

Στα ονειρικά πεφταστέρια του τώρα  οι ευχές των μελλοντικών συστημένων.
Προς:
Τις αληθινές επίγειες δικές μου αγάπες.
«Τατιάνα, Γιασεμί, Αριάδνη, Αλέξη, Κωνσταντίνο»

Yiannis H.

Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

Ώχρινα απόβραδα…





Ώχρινα απόβραδα…

Νοέμβρης,  απόβραδα ώχρινα…
Το νοσταλγικό χαμόγελο της όστριας, παρελαύνει στων
αναμνήσεων τις αποχρώσεις.
Ανεπαλιές και στο σάπιο μήλο, το χρώμα των φιλιών της…
Τα χρυσοκίτρινα φύλλα σκιάσανε της ματιάς το νάζι και οι
ανταύγειες οι ανατρεπτικές, οξειδωμένες ζωγραφιές.

Μα εγώ είμαι εδώ, που ακόμα αγαπώ,
με τα φιλιά των ανέμων μεθώ!
Είμαι εδώ, του φθινοπώρου χαϊδεύω το φως.
Των χειμωνιάτικων πουλιών κυνηγός.-

Yiannis H.