Φινάλε!

Φινάλε!

Φινάλε απόψε στα τραγούδια της ψυχής,

στα έμμετρα τα λόγια της αγάπης,

έκλεισε ο κύκλος κι’ είναι τέλος εποχής,

το τρένο φτάνει στο σταθμό της αυταπάτης.

Με νύχτα διάλεξε η βεγγέρα να ντυθεί,

πεζογραφήματα στα ερμάρια κλειδωμένα,

ποιος να βρεθεί, σ’ ένα παιδί να διηγηθεί,

πως ήταν λόγια μιας ζωής, με πόνο λαξεμένα. 

Εδώ τελειώνει η αρχή μιας ιστορίας,

πέρασε θάλασσες κι’ απότομες πλαγιές,

νανούρισε το βλέμμα μιας αλληγορίας,

χαμόγελα ζωγράφισε, στο σήμερα στο χθες.

Νύχτωσε η αυγή κι’ ας ξημερώνει,

κι’ είναι χειμώνας στα σαλόνια του ρεφρέν,

το τελευταίο το κουπλέ μου ερημώνει,

γεια σου της έμπνευσης μου, My Friend.

Yiannis H.

Της καρδιάς τα σήμαντρα, του χθες, του τώρα!

Της καρδιάς τα σήμαντρα, του χθες, του τώρα!

                            (Στον άγιο Νεκτάριο)

Στη σκέψη μου, την άγια εικόνα σου σμιλεύω,

κι’ εκείνη απλώνεται συμπαντικός κισσός,

τις ρίμες μου να χτίσω στη σκιά σου το παλεύω,

και είναι χάρμα η πανσέληνος κι’ ο Ιλισσός.

Σ’ έβλεπα χθες από αποστάσεις αστρικές,

βυθίζονταν η αύρα σου στα όνειρα μου,

λάμψεις θεόσταλτες, από εικόνες μαγικές,

τώρα σου δίνω της ψυχής, τα φωτοαντίγραφα μου.

Με ρεύματα, με στέλνεις σ’ εποχές αλλοτινές,

στις γειτονιές τους, πλάγιο ήχο να συνθέσω,

παίρνω απ’ το βλέμμα σου ιδέες φωτεινές,

στα στίγματα της θάλασσας σου, να χωρέσω.

Έλξη συνειρμική απ’ το περίγραμμα της σκέψης,

κ’ ένας λευκός ναός, μ’ ακόρντα της καρδιάς εωθινά,

χαμόγελα μ’ αγιόκλημα ονείρου να γιατρέψεις, 

μείζων ορίζοντες, τα άγια λείψανά σου, ωσσανά. 

Ψαρεύω ίχνη απ’ τις δικές σου περασιές,

με δόλωμα μετάνοιας άγλυκο, που ίσως δε μ’ αξίζει,

ζητιάνος στις σεπτές, δικές σου φυλλωσιές,

για μια ελπίδα, που το γκρίζο του χειμώνα, να φωτίζει.

Yiannis H.   9/11/2014

Χωρίς εσένα...

Χωρίς εσένα…

Μιά σου εικόνα, μιά παραίσθηση απατηλή,

στου στεναγμού μου έγειρε την κοίτη,

μορφή εξαίσια μ’ απόκοσμη, θολή,

χάνεται στ’ αμυδρό, το φως τ’ αποσπερίτη.

Χωρίς το γέλιο σου θλιμμένες Κυριακές,

τους στίχους μου να σου διαβάσω δε θ’ ακούσης,

δίχως το χάδι της ματιάς σου ακεφιές,

βράδια ανέραστα, της Μπελ Επόκ απούσης.

Ρωγμές στα όνειρα που σμίλεψα για σένα,

λαχτάρα εξαίσια και διάφανη ηδονή,

χνάρια στο χρόνο σκόρπια, αφημένα,

για το χαμόγελο μιας μέρας, προσμονή.

Ν’  αφουγκραστώ, να το μπορούσα την πνοή σου,

να πιώ ανταύγειες της μορφής σου πριν χαθώ,

αμπαρωμένα τα περάσματα του παραδείσου,

όνειρο διαβατάρικο, άσε στη θύμηση σου ν’ αφεθώ.

Μερεμετίζω λόγια να σου στείλω πικραμένα,

λόγια που θα’ θελε η καρδιά μου να σου πει,

απ’ της ζωής τον άγριο δρόλαπα κρυμμένα,

να ταξιδέψουν στη βαθιά σου σιωπή.

Αιθρία στην αιθαλομίχλη…

Αιθρία στην αιθαλομίχλη…

Οι πρώτες ρόδινες πινελιές,  στα σταφύλια τα λιάτικα.

Τελευταίες ανάσες του Ιούλη και οι ξινόγλυκες ρόγες,

άθυρμα στα χείλη.

Να ήταν λέει, λίγο πιο ψιλά τα κλήματα, έτσι που να 

μπορώ να φιλήσω το χαμόγελο της πούλιας, της 

Αφροδίτης την ανάσα να κρύψω.

Στο χάδι της ευχής, μεγάλωσε το κλήμα κι’ ο έρωτας 

σμίλεψε το πρώτο πλατύσκαλο, τα χρυσοκίτρινα

φύλλα σκιάσανε της ματιάς το νάζι, κανάκεψαν και

της «Εύας τις γραφές»…

Αύγουστος, μέλωσαν τα λιάτικα σταφύλια, το ρόδινο 

χρώμα άφησε το μαύρο με τις κόκκινες ανταύγειες,

ν’ ανεβάσει βαθμούς, στου πεντοζάλη τις στροφές.

Ανάλαφρα του χρόνου τα φτερά, πρίμο σεκόντο σε 

μελαχρινή απόχρωση.

Στα σαλόνια των αναμνήσεων, το αμπέλι με τα

λιάτικα σταφύλια, είναι εκεί, μα αλλιώτικο, το

τριγωνικό σχήμα, ακανόνιστη φιγούρα στην αντηλιά

των οριζόντων του χρόνου.

Οι ανταύγειες οι ανατρεπτικές, στα πλάτη και στα

μάκρη της ζωής, μουτζουρωμένες ζωγραφιές απ’ το

φορτίο του καιρού.

Το «ντελικάτο» κλήμα, με την ώχρινη σταφίδα του, 

ξεπροβάλει μέσα απ’ τα μεστά λιάτικα, νιόφερτο μα

με περίσσιο σεξαπίλ, των καιρών ξετελέματα…

Από του χρόνου τα φτερά να ξεπεζέψω, σκέφτηκα,

μια κέρινη ρόγα να δοκιμάσω…

Άλλη γεύση το «γιοματάρι» απ’ το ξανθό «μοσχάτο».

Η «γλυκόλαλη χαβάγια» συντροφιά, σε μια υπέροχη 

μουσική αρμονία…

Αιθρία στην αιθαλομίχλη των …ήντα…