«Ελεύθερη
πτώση στις αναμνήσεις του μεσονυχτίου»…
Λυκόφως. Οι χρωστήρες της νύχτας, αναδεύουν
τα συμπαντικά
χρώματα, βιάζονται να σκορπίσουν το μαύρο
στις οάσεις των
ονείρων, στα χνάρια των αναμνήσεων.
Αντιφεγγίζει το λειψό φεγγάρι, στις
μελωδίες των στιγμών.
Θρυμματισμένα, ανάκατα συναισθήματα της
ερωτικής αλήθειας,
του ντροπιάρικου έρωτα, των οριζόντων της
ευτυχίας.
«Αφουγκράζομαι των αστεριών τους ήχους» «τους
αγχωμένους
παλμούς των ονείρων μου».
«Συνομιλώ για λίγο με τις ανάσες της
σκέψης μου».
Δώδεκα παρά, το μεσονύχτι των αναμνήσεων
πλησιάζει…
Τα βήματα της ανάλαφρα, διστακτικά.
Ντροπιάρικα χαμόγελα στη μεγάλη, την
παρθένα ώρα.
Ένα δάκρυ κατηφορίζει για να χαθεί στο νωπό χώμα.
Η υπόσχεση, η ελπίδα των μελλοντικών ονείρων,
σμιλεύεται
στις γραμμές των χεριών, στην αιωνιότητα.
Το πολικό άστρο, ένας τρεμάμενος κομήτης
μπροστά στη θέα
της γυμνής Εύας.
Το δάκρυ της πούλιας, ακατέργαστος
πολύτιμος λίθος για το
πρωτόγνωρο, την απώλεια, τον πόνο, την
ηδονή.
Παιχνίδια στις θαλασσινές πηγές, της
αγίνωτης ζωής.
Ταξίδι στων λουλουδιών τα μονοπάτια, στο
χαμόγελο του ήλιου.
«Ζωγραφιές στο διάφανο των ματιών», «
στους παλμούς της καρδιάς».
Ξημέρωμα,
στο ρεφρέν της αυγής ρόδινο φως,
χρυσοκίτρινα
φύλλα, άχρωμα χείλη…
Το επόμενο θέμα, στο επόμενο μεσονύχτι
των μελλοντικών
αναμνήσεων.
«Στην ελεύθερη πτώση, στους ωκεανούς των
πεπρωμένων»
24/5/2016
Yiannis
H.
