Σε ξαναβρίσκω...

 Σε ξαναβρίσκω…

Σε ξαναβρίσκω στα μοιραία της ζωής τα δειλινά,

και σου είπα πως σε είχα κάποτε φιλήσει,

από το δάκρυ του κορμιού σου είχα μεθύσει,

μα εσύ γελάς και με κοιτάς περίεργα, ειρωνικά.

Στην υπόγεια την ταβέρνα μου είπες τότε σ’ αγαπώ,

το γιοματάρι της ψυχής σου είχες μάτια μου ανοίξει,

πως μ’ αγαπούσες, στα φεγγάρια ήθελα να πω,

μα είσαι άνεμος μου λες, που είχε κάποτε φυσήξει. 

Στα σύννεφα του χθες, μορφή εξαίσια θωρούσα,

είχες κουρνιάσει στης ματιάς μου τη φωλιά,

μη σβήσει ο λύχνος και κρυώσεις ξενυχτούσα,

σήμερα λες, πως πεταμένα ίσως βρήκα δυο φιλιά.

Σε είχα πιάσει στης αυγής το ερωτικό το παραγάδι,

στην άμμο σε θυμάμαι την καυτή να σπαρταράς,

εγώ σου έσκισα το κόκκινο το άβγαλτο μαγνάδι,   

μα λες στα δίχτυα του πως σ’ έπιασε, άλλος ψαράς.

Είσαι του σήμερα, του χθες, παντοτινή γυναίκα,

αφηρημένος πίνακας, του πλάστη φάλτσα πινελιά,

μα είσαι και μητέρα που σε λένε Μαριάμ ή και Ρεβέκκα,

υπέρτατη, αέναη αγάπη, της ψυχής μου ζωγραφιά.

Yiannis H.

 

Από τις κοντυλιές της αυγής στις βεγγέρες του λυκόφωτος...

Από τις κοντυλιές της αυγής στις βεγγέρες του λυκόφωτος…

(Της ζωής μου τα ζάλα)

Ολόγραμμα σπινθηροβόλο στη γειτονιά του ζυγού.

Εωθινές, αθώες γυάλινες ματιές, στο φιλοδώρημα, το μάνα

του Οκτώβρη.

Το ώχρινο χαμόγελο της φωτιάς, απαγορευμένα

ακατάληπτα παιχνίδια.

Εικόνες στιγμιαίες ενός περίεργου κόσμου.

Φωτογραφίες αμνήμονες μιας εύπλαστης μνήμης.

Στα όρια του λυκαυγές το πρώτο ζάλο, το αλήτικο δάκρυ,

το άγνωστο τραγούδι της βροχής στο πεντάγραμμο

του φθινοπώρου.

Πεντόβολα τ’ άστρα της πούλιας κι’ αμάδες οι κομήτες

των καιρών.

Μικρή πλατεία μα στον ορίζοντα των ματιών, γαλαξιακό

κέντρο, τεχνούργημα απείρου κάλους, ωραίο.

Στων αστεριών το φεγγοβόλημα το πρώτο ψέμα το μοιραίο.

Λαξεμένα φεγγάρια τα καρδιοχτύπια της άδολης αγάπης.

Όνειρα διαβατάρικα με το φως των πυγολαμπίδων,

για τις οάσεις της φαντασίας και των ελπίδων.

Απ’ τ’ αραξοβόλι της ελεύθερης πνοής,  

πρόσω για το ρεσάλτο το μεγάλο της ζωής.

Περιηγήσεις στις σελίδες των χρυσόδετων βιβλίων,

στα μαστορέματα των μύθων, στους θησαυρούς των

μελλοντικών ονείρων.

Φως ανέσπερο της πίστης των επουράνιων δώρων.

Ανέστιος στου χρόνου τη δίνη, με της ψυχής την κάψα

να μη σβήνει.

Ρέκτης στους ποταμούς των λεωφόρων στις κάλπες

των ψηφοφόρων.

Γλυκοφιλήματα στο αιθέριο το κάλλος,

ιππότης πολυμήχανος μεγάλος.

Φτερωτοί έρωτες στο σύντομο πέταγμα των κέρινων φτερών τους.

Αδάκρυτος μα κ’ αλγεινός πολλές φορές ο άρχων χρόνος,

γλυκύτατος και της χαράς ο πόνος.

Στο σταυροδρόμι των λαξευμένων ήχων του τώρα,

αναπόδραστη η ειμαρμένη, ξεχασμένη της ζωής δυναστεία.

Καταδύσεις στους ωκεανούς των κενών ονείρων.

Ίστατο χαίρε στο σταθμό των ανέμων, στον χιονάνθρωπο της ζωής.

Yiannis H.

Στο περιθώριο...

Στο περιθώριο…

Στο περιθώριο ενός φθαρμένου εγωισμού,

πώς να σμιλέψεις των ονείρων τα παλάτια,

για την Ιθάκη ενός άλλου γυρισμού,

από το πάζλ, λείπουν αμέτρητα κομμάτια.

Λαθρεπιβάτης της δικής σου πειρατείας,

για το φινάλε μιας παράστασης φτηνής,

με λιγοστά τα φώτα μιάς ατέρμονης πορείας,

που η ειμαρμένη σε προσμένει να φανείς.

Μην περιμένεις των ελπίδων σου τα ζάρια,

παίζουν μονάχα ντόρτια και διπλές,

είναι περίεργα τ’ ανάστερα τα βράδια,

είναι ο νόμος της ζωής, γι’ αυτό μην κλαίς.

Έχεις καλμάρει θύελλες χειμώνες,

μα είναι βαρύς του τώρα ο σταυρός,

ανεστοράσαι τα φιλιά του χθες, τις ανεμώνες

και δεν πιστεύεις πως σε γέλασε ο καιρός.  

Yiannis H.

Δεν είπα εγώ ποτέ, πως είμ' εγώ...

Δεν είπα εγώ ποτέ, πως είμ’ εγώ…

Δεν είπα εγώ ποτέ, πως είμ’ εγώ,

είμαι το άλλοθι μιάς έννοιας περίσσιας.

Δε μίλησα για μένα εγώ, πως είμ’ εδώ,

είμ’ ο ζητιάνος μιάς απύθμενης αλήθειας.

Δεν ζήτησα εγώ ποτέ καμιά υποταγή,

είμαι ενός πολέμου τραυματίας.

Δεν είπα εγώ ποτέ, πως είμαι ο άνεμος, η γη,

είμαι του άγνωστου ο ``Φαν`` ο αισθηματίας.

Δεν είπα εγώ ποτέ πως είμαι η αρχή,

είμαι η σταγόνα κάποιας άλλης καταιγίδας.

Δεν ζήτησα εγώ ποτέ μιά κάποια παροχή,

είμαι οδοιπόρος μιάς απέλπιδος ελπίδας.

Είμαι ρυάκι ενός μεγάλου ποταμού,

που κάθε άνοιξη από δροσιά στερεύει,

είμαι ο επαίτης της ζωής για ένα ``μου``

για ένα κομμάτι ``σ’ αγαπώ`` αν περισσεύει.

Yiannis H.

Απόψε που έχω ακεφιές...

Απόψε που έχω ακεφιές…

Απόψε που έχω ακεφιές,

άναστρο βράδυ, συννεφιές,

θέλω ο λύχνος μου να σβήσει,

μες στη θολούρα να μ’ αφήσει.

Θέλω με την κιθάρα μου να παίξω,

τους κόμπους απ’ το χτένι να ξεμπλέξω.

Ένα ρεμπέτικο να γράψω,

τις λάιτ παρτιτούρες μου να κάψω.

Απόψε που τα σύννεφα δακρύζουν,

Μελαγχολούν  τ’ αστέρια, δεν ανθίζουν,

ένα ρεφρέν μερεμετίζω,

στην άγνωστη σελήνη το χαρίζω.

Θέλω τσιγάρο δίχως φίλτρο να φουμάρω,

με τα παντέρμα όνειρά μου να σαλπάρω.

Στο σταυροδρόμι των ανέμων να σκορπίσω,

τις στάμπες της ζωής να στείλω πίσω.

Απόψε που μετρώ τις αναμνήσεις,

τα χνάρια των φιλιών, τις συγκινήσεις,

θέλω να παίξω μπαλοτιές και να ξεσπάσω,

του χρόνου την κλεψύδρα να τη σπάσω.  

Yiannis H.

Κουβέντες με μια Ελιά;

Κουβέντες με μια Ελιά ;

Ήρθα και πάλι ένα γεια σου να σου πω,

κάτω απ’ τα λιόκλαδά σου να ριμάρω,

ν’ ανάψω το κομμένο μου τσιγάρο,

στο θρόισμα των φύλλων σου να ονειρευτώ.

Τη φαντασία μου στον κόσμο σου ν’ αφήσω,  

ν’ ακούσω τις πενιές ενός αρχέγονου θεού,

από μια φόρμιγγα καιρού αλλοτινού,

στο σ’ αγαπώ μιας άλλης εποχής να σεργιανίσω.

Τα μυστικά μου να σου δώσω κλειδωμένα,

στις ρίζες σου να λιώσει το λευκό χαρτί,

να σβήσουν όνειρα ελπίδας χαραγμένα,

μ’ ένα παράπονο, μια πίκρα, ένα γιατί.

  

Φεύγει ο ίσκιος απ’ το σύμφυρμα του νου,

κι’ εγώ μ’ ένα μου δάκρυ θα σε χαιρετίσω,

τη συντροφιά σου τη δροσάτη να αφήσω,

τα σήμαντρα ηχούν του εσπερινού.   

Yiannis H.

Μου λείπεις...

Μου λείπεις…

Απόβραδο στου χρόνου τον άδειο σταθμό.

Στης φαντασίας μου τον κόσμο σε γυρεύω,

μακριά απ’ τους ορίζοντες των ματιών μου.

Σ’ αναζητώ, πέρα από τα όρια της απεραντοσύνης,

μέσα απ’ τον άναρχο κόσμο μου στις καταιγίδες των ονείρων.

Περιπλέω τους συμπαντικούς ωκεανούς, κόντρα στην

όστρια και της ζωής το πείσμα, το χαμόγελο σου αναζητώ.

Περνώ από τη μνήμη την αλλοιώσιμή μου,

στις ζωγραφιές τις μοιραίες των χειλιών σου,

στ’ ακροθαλάσσι των μεθυσμένων στιγμών,

στους αντικατοπτρισμούς της ερήμου μου,

στη μορφή σου,

στη μελωδία της φωνής σου,

στην αγκαλιά εκείνης της μοναδικής ώρας.

Αναζητώ μέσα απ’ τα μάτια τ’ ουρανού κι’ απόψε,

τα χνάρια που ζωγράφισες στο πέρασμά σου,

τα ουράνια τόξα των ματιών σου,

το χώμα που μύρωσαν τα δάκρυά σου,

τον καταπράσινο γαλήνιο ωκεανό σου.

Περνώ στην αύρα σου τη γεμάτη με το επουράνιο φως,

για να ξανακούσω το τραγούδι της ερήμου,

των φεγγαριών σου τις γλυκόλαλες χαβάγιες.

Να νιώσω τη μαγεία της σκέψης σου,

της ανάσας σου το χάδι,

τη δροσιά από το δάκρυ του κορμιού σου.

Να ημερέψω του χειμώνα μου τα βράδια.

Έναν αιθέρα διαπλέω, αλλιώτικο, αλαργινό.

Ημέρεψε ψυχή μου το σκοτάδι.

Νανούρισε τα παιχνιδίσματα του χθες, τ’ ολόγιομο φεγγάρι.

Μείνε κι’ απόψε που μελαγχολώ, που έχω μάτια μου ακεφιές.

Μου λείπεις…

Yiannis H.