Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2011

Να ήταν ψέματα το τώρα...




Να ήταν ψέματα το τώρα…

Πως ήταν λέει ψέματα το τώρα
κι’ ήταν αλήθεια στ’ όνειρο το χθες,
πως ξύπνησα μια μεθυσμένη ώρα,
που η ζωή είχε πάει διακοπές.

Νότες θεσπέσιες στη γνώριμη πλατεία,
μυστήριο ντροπιάρικο η πρώτη αγκαλιά,
ξαναζωντάνεψε κι’ η πρώτη πειρατεία,
άγνωρη ρότα, μα χωρίστρα στα μαλλιά.

Θολές όμως ματιές, άχρωμοι ήλιοι,
πως άλλαξε ο κόσμος φορεσιά,
αδικαιολόγητοι απόντες κάποιοι φίλοι,
μα και για λίγο (μάνα), σκάρτη μοιρασιά.

Βρε πως περάσανε οι εποχές, τα χρόνια,
δεν το πιστεύω πως με γέλασε η ζωή,
βρήκα τα στέκια τα παλιά στα χιόνια,
δε γίνεται καρδιά μου το απόβραδο πρωί.