Παίξε κιθάρα μου...

 Παίξε κιθάρα μου.

Παίξε κιθάρα μου,
το τούνελ του χρόνου με νότες να κλείσεις,
τις άδειες χελιδονοφωλιές, μ’ ακόρντα
να γεμίσεις.

Παίξε κιθάρα μου,
στην έρημο της ψυχής μου όαση μένεις
και στο φινάλε του έργου εσύ για μένα,
τραγούδια υφαίνεις.
Παίξε κιθάρα μου,
του χειμώνα το δάκρυ να κρύψεις,
το ρεφρέν της ελπίδας παντού να σκορπίσεις.

Παίξε κιθάρα μου το ερωτικό μας το βαλς,
ατόφιο χρυσάφι διώξε τα στρας.
Παίξε για μένα τα τέλια ν’ ανάψουν
και τα μινόρε της αυγής με τ’ άστρα
να κλάψουν.

Παίξε κιθάρα μου, δυο ζάλα ξοπίσω να πάω,
να πιω ανέρωτα φιλιά, ξέχασα να μεθάω.

Παίξε κιθάρα μου, μελωδική μου παρέα,
μαζί και στης ζωής τη στροφή, τη μοιραία.   

Yiannis H.

Το πρώτο βαλς

Το πρώτο βαλς…

Λες κι’ ήταν χθες σφιχτά που σε κρατούσα,
στο βαλς εκείνο το μοιραίο τ’ Αη’ Γιαννιού,
στα μάτια ομορφιά μου σε γλυκοκοιτούσα,
αντανακλάσεις στις νιφάδες του χιονιού.

Μες στις στροφές του ένα όραμα τρελό,
λαχτάρα μου κρυφή τα χείλη τ’ άλικα σου,
άκρατος πόθος έργο ανάκουστο μελό,
χορός, μεθύσι ερωτικό στα κύματα σου.

Εκστατικές φιγούρες, φλεγόμενος δεσμός,
σ’ άλλη διάσταση περάσματα και δρόμοι,
φθόγγοι και σήμαντρα αγγέλων αρπισμός,
των οριζόντων όνειρα γλυκά και κόσμοι.

Ανέσπερα σημάδια, Παρθενώνες στις καρδιές μας,
φινάλε φως μου, μα μια λέξη θέλω ακόμα να σου πω,
κι’ αν έπληξαν βοριάδες και τυφώνες τις βραδιές μας,
εγώ χαρά μου και στο βαλς το τελευταίο, σ’ αγαπώ. 

Yiannis H.

Το Μπαγλαμαδάκι...

Το Μπαγλαμαδάκι

Ένα μπαγλαμαδάκι είχα βρει κάποια βραδιά,
σ’ ένα φεγγάρι ασημένιο, μυρωμένο,
του χάρισα ένα χαμόγελο και δυο φιλιά,
κι’ έγινε το δικό μου το μωρό τ’ αγαπημένο.

Τις ρίμες μου ζωγράφιζε με νότες,
μα με μονόχρωμο μελάνι και στυλό,
εύρισκε πάντα στα μινόρε συνωμότες,
συννεφιασμένο στα ματζόρε, απατηλό. 

Έχουν περάσει καλοκαίρια και χειμώνες,
μα παραμένει ακούρντιστο δίχως λαλιά,
φάλτσες αγάπες γκρίζες, καπνογόνες,
οξειδωμένα τέλια στην απόκοσμη φωλιά.

Άκληρες ρίμες της ψυχής μου μουσικές,
φεγγάρια που σας έχουν προσπεράσει,
μπαγλαμαδάκι μου ανάκουστο τις Κυριακές,
για το ρεφρέν στης παναγιάς το εικονοστάσι.

Yiannis H.

Το Ταξίδι...

Το ταξίδι…

Έχω μια θέση μες στην καρδιά μου,
που μένει άδεια στα όνειρά μου.

Δεν τη νοικιάζω μα τη χαρίζω,
στ’ αστέρια της νύχτας το ψιθυρίζω. 

Πολλοί τη θέλουν μα να κατέβουν,
σε κάποια στάση,
προτού το τρένο στο τέλος φτάσει.
Άλλοι τη θέλουν να ταξιδέψουν,
να παίξουν,
στις καταιγίδες όμως, να ξεπεζέψουν.

Κι’ εγώ λυπάμαι που μένει άδεια,
θα είχα παρέα τα γκρίζα βράδια.

Το τρένο σφυρίζει, για το ταξίδι
κι’ ας μην αξίζει.
Με άδεια τη θέση, που είχα κρατήσει,
σ’ ένα χαμόγελο, που’ χα αγαπήσει. 

Yiannis H.

Το εξπρές των ανέμων...

Το εξπρές των ανέμων...

Στο τρένο των ανέμων σαν βρεθείς ταξιδευτής,
στα πέτρινα περάσματα του χρόνου επιβάτης,
μην περιμένεις στων ονείρων τους σταθμούς να κατεβείς,
είσαι’ ένας ξένος στο φινάλε της ζωής, λαθρεπιβάτης.

Τσούζει τα μάτια η αιθάλη του φουγάρου,
αγκομαχώντας στον αλλιώτικο περίγελο ρυθμό,
να ζεσταθείς δεν το μπορείς στη καύτρα του τσιγάρου,
και είναι απόβραδο στον άγνωστο υπόγειο σταθμό.

Τρέχει στις ράγες το εξπρές των πεπρωμένων,
στους αμμολόφους ολισθαίνει η υπομονή,
αναπολείς λαξεύματα στιγμών κανακεμένων,
οφθαλμαπάτης ονειρέματα, εικόνα προσμονή.

Όμως χαμόγελα ψαρεύεις και στα χιόνια,
τα εντελβάις καμαρώνεις που ανθούν,
κι’ αν νοσταλγείς φορές τα χελιδόνια,
σε κάποιον άλλον ορίζοντα ίσως ξαναφανούν.

Yiannis H.

Νεόπτωχοι...

Νεόπτωχοι…

Στη λεωφόρο της απόγνωσης, με τα χαμόγελα στα χιόνια,

νεόπτωχοι στην όμορφη, μα ξένη γειτονιά μας,

για μια δεκάρα κλόουν, στις πλατείες και στ’ αλώνια,

άχρωμα νυχτολούλουδα, παρηγοριά στην απονιά μας.

Βρήκε ο χιονιάς τους εφιάλτες, τα περάσματα

και με το γάντι τις καρδιές μας (ζωγραφίζει),

φεγγάρια, αστέρια, ρίξτε χίλια τάματα,

να λιώσει ο χιονάνθρωπος, που μας φοβίζει.

Μια φούχτα ευρώ για τα πουλιά και σιρμαγιά,

μ’ ένα κρεβάτι, αντίσκηνο και δυο κουβέρτες,

σφιχταγκαλιές και όνειρα αλαργινά, στα χειμαδιά,

σ’ ένα παιχνίδι μ’ αστυνόμους και με κλέφτες.

Αυγερινέ και πούλια, είναι καιρός για ήλιο και παιχνίδι,

ρίξτε μελάνι μαύρο στο χιονιά να μη θωρεί,

να πέσει στον καιάδα, στον γκρεμό και να χαθεί,

να λιώσει στο κελί, το ιστορικό, στο Παλαμήδι..   

Yiannis H.

Εικόνες σαν κι’ αυτή μας έδωσε το 2011, νεόπτωχοι στην λεωφόρο της απόγνωσης.

Εύχομαι το 2012 να είναι καλύτερο από αυτό που σε λίγες ώρες φεύγει. 

ΕΛΠΙΔΑ

Χρόνια Πολλά

Για τις μέρες των γιορτών σας εύχομαι να περάσετε όμορφα.

Καλά Χριστούγεννα, ευτυχισμένο το 2012, με αγάπη κι’ ένα Χαμόγελο…