Μετά από σένα...

 Μετά από σένα…

Μείνε στην αντηλιά την ύστατη, πούλια μη βασιλέψεις.

Την παγωμένη σκιά, με την ανάσα της ελπίδας, να ζεστάνεις.

Της ματιάς τα’ αγρίεμα να μπουνατσάρεις, το γκρίζο δειλινό να γαληνέψεις.

Στη μοναξιά του χρόνου, το λειψό καρδιοχτύπι ας μη περισσέψει.

Μείνε σύννεφο λευκό, μην περάσεις στο κάδρο των αναμνήσεων.

Μετά από σένα, βάτος καιόμενη, πύρινη της ερήμου οιμωγή.

Το σταυροδρόμι των χαμένων ελπίδων.

Η ωκεάνια άβυσσος  της νεκρής ψυχής.

Η επέλαση των αφηνιασμένων οπλών του χρόνου.

Η παραμόρφωση των αισθήσεων.

Μείνε στο εικονοστάσι της προσευχής, το λευκό αγιοκέρι ν’ ανάψει.

Πετράδι ανεκτίμητο, πεφταστέρι τ’ ουρανού, μη χαθείς στα θολά 

συμπαντικά περάσματα,  στα σταυροδρόμια των άυλων κόσμων.

Μείνε στις ζωγραφιές των παρθένων στιγμών.

Μετά από σένα, άνυδρα όνειρα, γκρίζες οι ριπές των ματιών, 

σκοτάδι στους σταθμούς της ψυχής, επώδυνες οι αρρυθμίες της καρδιάς.

Φλεγόμενα ακρογιάλια, λαίλαπας το χάδι της ζωής.

Οι σταθμοί των άστρων, καταποντισμένα περάσματα.

Μετά από σένα, χαμένα όνειρα, νεκρή φύση, των πεπρωμένων το τέλος.

Yiannis H.

Παλλάδα.

Παλλάδα…

Δάκρυα μάζευα απ’ την κοίτη του Ιλισσού

κι’ είχε η ανάσα μου στο τέλος αποκάνει,

στα ακροβράχια του δικού μας ποταμού,

είχαμε ανάψει τις φωτιές του αη Γιάννη.

Ο Ηριδανός μ’ αγιόκλημα είχε μυρωθεί,

με το φεγγάρι της Αθήνας να’ χει σβήσει,

στου Παρθενώνα σου το άβατο είχα βρεθεί,

είσαι θνητός μου είπες μα σε έχω αγαπήσει.

Λένε πως δάκρυα στον ύπνο σου σαν δεις,

είναι χαμόγελα που είχες κάποτε σκορπίσει,

τα «οπαλιόχρωμα» τα μάτια της αναπολείς, 

τ’ αρχαία της φιλιά, που σου’ χε κάποτε κεντήσει. 

Σε μια Αθήνα από γκρίζα μάρμαρα, αλγεινά,

της ειμαρμένης τα’ άγραφα κιτάπια ξεφυλλίζω,

τα ζάλα μιας θεάς ακολουθώ τα’ αλλοτινά,

στον γκρεμισμένο της τον Παρθενώνα τριγυρίζω.

Yiannis H.

Αναπόδραστες στιγμές...

Αναπόδραστες στιγμές…

Σμήνη κι’ απόψε αναπόδραστων στιγμών,

καψαλισμένες διαβατάρικες εικόνες,

ένα χαρμάνι πεινασμένων στεναγμών,

σε φάλαγγα σκιές, της νύχτας λεγεώνες.

Τσούζει στα μάτια της αιθάλης η καπνιά,

κι’ εσύ οδοιπόρε στο λαβύρινθο του πόνου,

να ξεγελάσεις θέλεις της ζωής την απονιά,

μ’ ένα παυσίπονο στο πέρασμα του χρόνου.

Δεν συντηρείται η αλήθεια μ’ αυταπάτες,

μην περιμένεις το εξπρές δεν θα φανεί,

τα κίτρινα φεγγάρια είναι οφθαλμαπάτες,

το φανερώνουν τα σημάδια, οι οιωνοί.

Μπρος στο στερνό της διαδρομής σου το σταθμό,

ανεστοράσαι της ζωής τα πεφταστέρια,

περνάς στης μοίρας τον αρχέγονο ρυθμό,

μια ζωγραφιά της παναγιάς, σφίγγεις στα χέρια.

Yiannis H.

Απογραφή...

Απογραφή…

Σήμερα κάνω απογραφή στα πεπραγμένα,

να τα προβάλλω στην οθόνη του μυαλού,

τα οξειδωμένα να χωρίσω τα ληγμένα,

στις αποβάθρες του σταθμού τ’ απατηλού.

Τ’ άπλυτα όνειρα να μπούνε σε μιαν άκρη,

στην γκιλοτίνα οι στιγμές οι παρανοϊκές,

επισταμένως έλεγχος στα πλάτη και στα μάκρη,

στις φλόγες κι’ οι ιδέες, οι ανατρεπτικές.

Στρεβλές εικόνες που δεν ίσιωσε ο χρόνος,

σε ανισόπεδες του νου μου υπερβολές,

σ’ ότι φαρμάκωσε του παραμιλητού ο πόνος,

στις δίκες της συνείδησης μου, όχι αναβολές.

Κι’ αν βρω ανταύγειες της χαράς να τις ποτίσω,

να κανακέψω τα χαμόγελα του χθες,

στίχους που χάρισα τα χνάρια να σκορπίσω,

πως μου χαρίστηκες ζωή, να μην το λες.

Yiannis H.