Τετάρτη, 18 Μαΐου 2011

Ίχνη...



Ίχνη…

Δεν άλλαξε ο ήλιος ούτε το φεγγάρι,
ίδια τα μάτια ο αέρας και η βροχή,
αλλοιώσιμο  όμως το λευκό μαργαριτάρι,
νόστος επέλασης, κρυφή απαντοχή.

Ζάλα αναζήτησης στου γκούγκλη το σταθμό,
ανεξερεύνητα, θολά αισθήματα και πάθη,
σήμαντρα άφωνα στου χρόνου το ρυθμό,
ανέστια, φευγάτα όνειρα, κλειστά και λάθη.

Αμέθυστες, ανέραστες στο Desktop οι γαζίες,
ιοί στο πνεύμα αυταπάτες των καιρών,
στο στίχο μου αγνάντια άλλες ερινύες,
λαθραίες συνυπάρξεις πτωχευμένων αξιών. 

Ίχνη αμάδων στις αλάνες της ψυχής,
περάσματα με ιαχές και τσέρκια,
στα κάστρα της δικής μου εποχής,
σ’ ένα φινάλε στις καρδιάς τα στέκια.