Βρισηίδα...

Βρισηίδα…

Περιπλανώμενος στης σκέψης μου τις συννεφιές,

τη βρισηίδα βρήκα στων ματιών μου το σεργιάνι,

είχε περάσει στις δικές μου, τις μεγάλες ακεφιές,

τις γρατζουνιές από το βάτο της ζωής, να γιάνει.

Λευκή εσθήτα στην παρθένα ζωγραφιά,

ιέρεια των πόθων και της φαντασίας,

κατεδαφίζεται η πείσμων μοναξιά,

τριγμοί στο άβατο μιας άλλης δοξασίας.

Πίνω ανταύγειες της μορφής της πριν χαθώ,

απ’ τα παρθένα της τα στήθη στους ορίζοντες μου,

μα’ απ’ του πολέμου την καπνιά κι’ αν προδοθώ,

θα ‘χω νικήσει τις στερνές τις ενοχές μου.

Απ’ τους ναούς της Τροίας στο ταξίδι της ζωής,

θεά του πόθου της δικής μου αμαρτίας,

πνεύμα, ονειρόδραμα, αέναης πνοής,

παρθένο λάφυρο, μιας άλλης εκστρατείας…

Yiannis H.

Το ταξίδι των χαμένων ελπίδων...

Το ταξίδι των χαμένων ελπίδων…

Έχω μια θέση μες στην καρδιά μου,

που μένει άδεια στα όνειρά μου.

Δεν τη νοικιάζω μα τη χαρίζω,

στα φεγγάρια της νύχτας το ψιθυρίζω.  

Πολλοί τη θέλουν μα να κατέβουν,

σε κάποια στάση,

προτού το τρένο στο τέλος φτάσει.

Άλλοι τη θέλουν να ταξιδέψουν,

να παίξουν,

στις καταιγίδες όμως να ξεπεζέψουν.

Κι’ εγώ λυπάμαι που μένει άδεια,

θα είχα παρέα τα γκρίζα βράδια.

Το τρένο σφυρίζει για το ταξίδι

κι’ ας μην αξίζει.

Με άδεια τη θέση που είχα κρατήσει,

σ’ ένα χαμόγελο που 'χα αγαπήσει. 

Yiannis H.

Μελτέμια...

Μελτέμια…

Το ακρωτήρι της καλής ελπίδας ανταριάζει,

μας παρασύρουν τα μελτέμια των καιρών,

το σήμερα στο χθες μας δεν ταιριάζει

κι’ έμεινε χέρσο όνειρο, ψυχή μου το παρόν.

Σταυρόλεξο με κουρασμένες έννοιες,

μπερδέματα οριζοντίως και καθέτως,

απούσες της ζωής οι εύνοιες,

κι’ ο καϊμακλίδικος αγλύκαντος και νέτος.

Αναρριπίζει ο χρόνος τις φωτιές που μένουν,

στην κάψα δίχως σκιάδα νάμα απατηλό,

τα όνειρα της Κυριακής βαριανασαίνουν,

πρόβλημα δυσεπίλυτο, ανάκουστο μελό.

Λαγοκοιμάσαι στα περάσματα της θλίψης,

τις λέξεις για τη λύση στο παιχνίδι αναζητάς,

στο προσκλητήριο δεν το μπορείς να λείψεις,

να παραδώσεις το γραπτό σου αποζητάς.

Μην περιμένεις ν’ αντιγράψεις είναι αργά,

δεν το πιστεύεις που έχει ήδη  σκοτεινιάσει,

μυστήριο άλυτο κι’ η σκέψη αναριγά, 

το πεπρωμένο ποιος μπορεί να το διαβάσει;

Yiannis H.

Σιωπή...

Σιωπή…

Θραύσματα θύμησης στο περιθώριο της ζωής,

στο βαριανάσεμα μου η μορφή σου η θλιμμένη,

μισεύει, χάνεται στο τούνελ της διαφυγής,

αφηρημένο είδωλο στ’ αχνόφεγγο που μένει.

Άστρο απόμακρο της νύχτας Νηρηίδα,

μαγιού αναδυόμενη, εικόνα εφηβική,

στο συνονθύλευμα των αναμνήσεων αχτίδα,

στου φθινοπώρου τις στροφές επωδική.

Μιά θέση άδεια στης ζωής τον αραμπά,

μα εσύ πιστή στις ορθοπεταλιές σου,

κι’ αν ψάχνω για σημάδια η ελπίδα σιωπά,

γράμμα δυσνόητο και οι πρωταπριλιές σου.

Χρησμούς σμιλεύω στους γρανίτες των ονείρων,

που η πυθία της καρδιάς μου έχει πει,

να ταξιδέψουν στους αιθέρες των ηπείρων,

ίσως και σπάσουν τη βαθειά σου σιωπή.

Yiannis H.

Ματιές στο χθες, στο σήμερα...

Ματιές στο χθες, στο σήμερα…

Το παραγάδι με τα χρυσά αγκίστρια αναδύεται.

Το πέρασμα για τις θαλασσινές πηγές του ονείρου, φάνηκε πίσω

απ’ το τελευταίο σύνορο.

Εικόνα εκπληκτική μιας ονειρικής ιέρειας, ερωτική θύελλα.

Φλεγόμενες πολύχρωμες εικόνες στα σύδεντρα της άνοιξης.

Ενύπνιο ανείπωτο, ανάλαφρο, παιχνίδι αυγινό.

Οι στεναγμοί των ονείρων, κόπασαν στους ίσκιους του χρόνου.

Κρυφά το σκοτάδι της νύχτας αρμέγω, να φέξει ο αυγερινός,

πρέπει να προλάβω.

Να προλάβω το χάραμα των φεγγαριών, να υποδεχτώ τα ορφικά μινόρε

του δικού μου συμπαντικού κόσμου.

Ένα χάδι ακόμα στη ζωή, για τα φιλιά της.

Αυταπάτη; Αντικατοπτρισμός;

Διάπυροι ήλιοι στ’ αφροκύματα της μοναξιάς, στην πλημμυρίδα των ματιών.

Ορτσάροντας στον άγριο δρόλαπα για το ορμάνι της αβύσσου.

Αδιέξοδο!

Σκουριασμένα νεφελώματα, άχρωμοι ουρανοί.

Ατείχιστη, άγονη όαση στον αστερισμό του χρόνου, γκρίζες ομίχλες.

Σιωπή!

Το τρένο μες στους καπνούς του σφυρίζει.

Ένας σταθμός ακόμα, στον αστερισμό της ειμαρμένης. 

Yiannis H.

 

Σε ξαναβρίσκω...

 Σε ξαναβρίσκω…

Σε ξαναβρίσκω στα μοιραία της ζωής τα δειλινά,

και σου είπα πως σε είχα κάποτε φιλήσει,

από το δάκρυ του κορμιού σου είχα μεθύσει,

μα εσύ γελάς και με κοιτάς περίεργα, ειρωνικά.

Στην υπόγεια την ταβέρνα μου είπες τότε σ’ αγαπώ,

το γιοματάρι της ψυχής σου είχες μάτια μου ανοίξει,

πως μ’ αγαπούσες, στα φεγγάρια ήθελα να πω,

μα είσαι άνεμος μου λες, που είχε κάποτε φυσήξει. 

Στα σύννεφα του χθες, μορφή εξαίσια θωρούσα,

είχες κουρνιάσει στης ματιάς μου τη φωλιά,

μη σβήσει ο λύχνος και κρυώσεις ξενυχτούσα,

σήμερα λες, πως πεταμένα ίσως βρήκα δυο φιλιά.

Σε είχα πιάσει στης αυγής το ερωτικό το παραγάδι,

στην άμμο σε θυμάμαι την καυτή να σπαρταράς,

εγώ σου έσκισα το κόκκινο το άβγαλτο μαγνάδι,   

μα λες στα δίχτυα του πως σ’ έπιασε, άλλος ψαράς.

Είσαι του σήμερα, του χθες, παντοτινή γυναίκα,

αφηρημένος πίνακας, του πλάστη φάλτσα πινελιά,

μα είσαι και μητέρα που σε λένε Μαριάμ ή και Ρεβέκκα,

υπέρτατη, αέναη αγάπη, της ψυχής μου ζωγραφιά.

Yiannis H.

 

Από τις κοντυλιές της αυγής στις βεγγέρες του λυκόφωτος...

Από τις κοντυλιές της αυγής στις βεγγέρες του λυκόφωτος…

(Της ζωής μου τα ζάλα)

Ολόγραμμα σπινθηροβόλο στη γειτονιά του ζυγού.

Εωθινές, αθώες γυάλινες ματιές, στο φιλοδώρημα, το μάνα

του Οκτώβρη.

Το ώχρινο χαμόγελο της φωτιάς, απαγορευμένα

ακατάληπτα παιχνίδια.

Εικόνες στιγμιαίες ενός περίεργου κόσμου.

Φωτογραφίες αμνήμονες μιας εύπλαστης μνήμης.

Στα όρια του λυκαυγές το πρώτο ζάλο, το αλήτικο δάκρυ,

το άγνωστο τραγούδι της βροχής στο πεντάγραμμο

του φθινοπώρου.

Πεντόβολα τ’ άστρα της πούλιας κι’ αμάδες οι κομήτες

των καιρών.

Μικρή πλατεία μα στον ορίζοντα των ματιών, γαλαξιακό

κέντρο, τεχνούργημα απείρου κάλους, ωραίο.

Στων αστεριών το φεγγοβόλημα το πρώτο ψέμα το μοιραίο.

Λαξεμένα φεγγάρια τα καρδιοχτύπια της άδολης αγάπης.

Όνειρα διαβατάρικα με το φως των πυγολαμπίδων,

για τις οάσεις της φαντασίας και των ελπίδων.

Απ’ τ’ αραξοβόλι της ελεύθερης πνοής,  

πρόσω για το ρεσάλτο το μεγάλο της ζωής.

Περιηγήσεις στις σελίδες των χρυσόδετων βιβλίων,

στα μαστορέματα των μύθων, στους θησαυρούς των

μελλοντικών ονείρων.

Φως ανέσπερο της πίστης των επουράνιων δώρων.

Ανέστιος στου χρόνου τη δίνη, με της ψυχής την κάψα

να μη σβήνει.

Ρέκτης στους ποταμούς των λεωφόρων στις κάλπες

των ψηφοφόρων.

Γλυκοφιλήματα στο αιθέριο το κάλλος,

ιππότης πολυμήχανος μεγάλος.

Φτερωτοί έρωτες στο σύντομο πέταγμα των κέρινων φτερών τους.

Αδάκρυτος μα κ’ αλγεινός πολλές φορές ο άρχων χρόνος,

γλυκύτατος και της χαράς ο πόνος.

Στο σταυροδρόμι των λαξευμένων ήχων του τώρα,

αναπόδραστη η ειμαρμένη, ξεχασμένη της ζωής δυναστεία.

Καταδύσεις στους ωκεανούς των κενών ονείρων.

Ίστατο χαίρε στο σταθμό των ανέμων, στον χιονάνθρωπο της ζωής.

Yiannis H.