Κουβέντες με μια Ελιά;

Κουβέντες με μια Ελιά ;

Ήρθα και πάλι ένα γεια σου να σου πω,

κάτω απ’ τα λιόκλαδά σου να ριμάρω,

ν’ ανάψω το κομμένο μου τσιγάρο,

στο θρόισμα των φύλλων σου να ονειρευτώ.

Τη φαντασία μου στον κόσμο σου ν’ αφήσω,  

ν’ ακούσω τις πενιές ενός αρχέγονου θεού,

από μια φόρμιγγα καιρού αλλοτινού,

στο σ’ αγαπώ μιας άλλης εποχής να σεργιανίσω.

Τα μυστικά μου να σου δώσω κλειδωμένα,

στις ρίζες σου να λιώσει το λευκό χαρτί,

να σβήσουν όνειρα ελπίδας χαραγμένα,

μ’ ένα παράπονο, μια πίκρα, ένα γιατί.

  

Φεύγει ο ίσκιος απ’ το σύμφυρμα του νου,

κι’ εγώ μ’ ένα μου δάκρυ θα σε χαιρετίσω,

τη συντροφιά σου τη δροσάτη να αφήσω,

τα σήμαντρα ηχούν του εσπερινού.   

Yiannis H.

Μου λείπεις...

Μου λείπεις…

Απόβραδο στου χρόνου τον άδειο σταθμό.

Στης φαντασίας μου τον κόσμο σε γυρεύω,

μακριά απ’ τους ορίζοντες των ματιών μου.

Σ’ αναζητώ, πέρα από τα όρια της απεραντοσύνης,

μέσα απ’ τον άναρχο κόσμο μου στις καταιγίδες των ονείρων.

Περιπλέω τους συμπαντικούς ωκεανούς, κόντρα στην

όστρια και της ζωής το πείσμα, το χαμόγελο σου αναζητώ.

Περνώ από τη μνήμη την αλλοιώσιμή μου,

στις ζωγραφιές τις μοιραίες των χειλιών σου,

στ’ ακροθαλάσσι των μεθυσμένων στιγμών,

στους αντικατοπτρισμούς της ερήμου μου,

στη μορφή σου,

στη μελωδία της φωνής σου,

στην αγκαλιά εκείνης της μοναδικής ώρας.

Αναζητώ μέσα απ’ τα μάτια τ’ ουρανού κι’ απόψε,

τα χνάρια που ζωγράφισες στο πέρασμά σου,

τα ουράνια τόξα των ματιών σου,

το χώμα που μύρωσαν τα δάκρυά σου,

τον καταπράσινο γαλήνιο ωκεανό σου.

Περνώ στην αύρα σου τη γεμάτη με το επουράνιο φως,

για να ξανακούσω το τραγούδι της ερήμου,

των φεγγαριών σου τις γλυκόλαλες χαβάγιες.

Να νιώσω τη μαγεία της σκέψης σου,

της ανάσας σου το χάδι,

τη δροσιά από το δάκρυ του κορμιού σου.

Να ημερέψω του χειμώνα μου τα βράδια.

Έναν αιθέρα διαπλέω, αλλιώτικο, αλαργινό.

Ημέρεψε ψυχή μου το σκοτάδι.

Νανούρισε τα παιχνιδίσματα του χθες, τ’ ολόγιομο φεγγάρι.

Μείνε κι’ απόψε που μελαγχολώ, που έχω μάτια μου ακεφιές.

Μου λείπεις…

Yiannis H.

Παρένθεση...

Παρένθεση …

Μέσα απ’ το γκρίζο βραδινό το πικραμένο,

σε είδα απ’ των ματιών μου τις γραμμές,

ερχόσουν απ’ το άδειο χθες, το ερειπωμένο,

εκεί που ‘χες σμιλέψει όρκους σε περγαμηνές.

Δυο φιλιά σου όλα κι’ όλα κάποιο βράδυ,

για να παίξεις με τα ζάρια της ζωής,

μ’ ένα λύχνο που φεγγίζει δίχως λάδι,

την αγάπη δεν θα νιώσεις δε θα βρεις.

Τ’ όνειρο ξέχασες στην κάψα να ποτίσεις,

είσαι παρένθεση του χρόνου απατηλή,

στης σιωπής μου τον ορίζοντα θα δύσεις,

μορφή στ’ αχνόφεγγο απόκοσμη θολή.  

Yiannis H.

 

Στις εκβολές του δειλινού...

Στις εκβολές του δειλινού...

Στις εκβολές του δειλινού και των ανέμων,

περίκλειστος στον ξένο, άγνωρο σταθμό,

απόμαχος στο πνεύμα των αέναων πολέμων,

στον επονείδιστο του χρόνου βρυχηθμό.

Οι αναμνήσεις φθίνουν των φιλιών,

τσαλακωμένες κι’ οι παλιές φωτογραφίες,

κάποιο παράπονο στην άκρη των χειλιών,

για της ζωής, τις άθλιες γελοιογραφίες. 

Θολό απατηλό της νύχτας παραμύθι,

στ’ αχνόφεγγο τ’ αποσπερίτη μοναξιά,

μερεμετίσματα στης σιωπής τη λήθη,

απ’ το κομμένο το τσιγάρο, ρουφηξιά.

Στο λιακωτό τ’ ονειρικό φωλιάζει οιμωγή,

τα μάτια ρύποι αιθάλης κατακλύζουν,

μπουρίνι  ξέσπασε στην άγονη γραμμή,

της προσμονής τα πλοία δε γυρίζουν. 

Yiannis H.

Αγάπη...

 Αγάπη…

Λέξη βαθιάς συμπάθειας στοργής,

φιλία μπιστική, αέναη μεγάλη,

αγνό μοσχολουλούδι της αυγής,

μα και του έρωτα μεθύσι, παραζάλη.

Λέξη σιβυλλική, συμπαντική,

γλυκαηδονιού ποιητική καντάδα,

πεντάγραμμη, θεόπεμπτη, ονειρική,

ανέσπερη ουράνια πλειάδα. 

Λέξη από χρησμούς, συμβολισμούς,

μελίρρυτη στα όνειρα, στα χείλη,

συνήχηση με της καρδιάς τους στεναγμούς,

άχραντη ζωγραφιά, των φεγγαριών το δείλι.

Απαύγασμα του αγάπανθου της γης,

το αναστάσιμο της νύχτας πεφταστέρι,

νάμα ιάσιμο ερωτικής πληγής,

το άχραντο της μάνας το φιλί, το αγιοκέρι. 

Yiannis H.

Της μιας βραδιάς τα γιασεμιά...

 Της μιας βραδιάς τα γιασεμιά…

Ένα χαμόγελο με κέρασε ένα βράδυ,
την αύρα του κορμιού της κι’ ένα χάδι.
Πάρε μου είπε τα φιλιά μου να θυμάσαι,
πως μ’ έχεις αγκαλιά όταν κοιμάσαι.

Ένα σημάδι όμως από τότε παραμένει,
στις αναμνήσεις μου φωτιά αναμμένη.
Το χωρατό, το ερωτικό της μιας βραδιάς,
έγινε αρρώστια που πονάει, της καρδιάς.

Τι κι’ αν περάσαν καλοκαίρια και χειμώνες
κι’ έχω χαρίσει γιασεμιά και ανεμώνες,
είναι’ ένα αίνιγμα ανάκουστο, τι τάχα φταίει
και του τσιγάρου η καύτρα ακόμα σιγοκαίει.

Διάπυροι ήλοι τα φιλιά της τα μοιραία,
της μιας βραδιάς ερωτική παρέα.
Κανένας άνεμος δεν σβήνει τη φωτιά της,
με σημαδεύει ακόμα η κουρσάρικη ματιά της.

Yiannis H.

Η ημέρα των πάγων...

Η ημέρα των πάγων… (Επικαιρότητα) 

Η ημέρα των πάγων έφτασε.
Τα υπεξούσια όνειρα θρυμματίζονται.
Τη λεωφόρο των ελπίδων αυλακώνουν οι στεναγμοί της απόγνωσης.
Οι σηματοδότες μπερδεύτηκαν στο μποτιλιάρισμα και παραμένουν
στο κόκκινο.
Οι παλμοί της καρδιάς μου δυναμώνουν μπροστά στο ανεξήγητο.
Θα περάσω το φανάρι, ποιος να γράψει την παράβαση, ποιος;

Απέναντι είναι η συνοικία των ονείρων και της ελπίδας,
μα ο βοριάς αγρίεψε και σκόρπισε χαλάζι, ύπουλο όπλο,
βάλθηκε να λαβώσει το χαμόγελο μιας αχτίδας,
μιας αχτίδας που στα τερτίπια του ανάβει, λαμπαδιάζει.
Ήρθε η ώρα να κάνω το μεγάλο βήμα, να διαβώ τη λεωφόρο…

Συνομιλώ με την ανάσα της ψυχής μου, κάποτε ήσουν άνθρωπος ψιθυρίζω,
μα αμάρτησες μου λένε, μιλάς μονάχα μια γλώσσα.
Πρέπει να υποκλιθείς στον κίτρινο ουρανό τους, στα ψηλά βουνά των δικών τους παγετώνων…

Απομεσήμερο, σκιές αλυχτούν στα περάσματα του χειμώνα.
Αφηνιασμένες χιονοστιβάδες απειλούν τα αγριολούλουδα των
ονείρων μου.
Ξημέρωμα στη λεωφόρο, περιμένω το πράσινο…
Είμαι ακόμα άνθρωπος…

Yiannis H.