Νυχτώνει...

Νυχτώνει…

Ακροβατώντας στα μινόρε της αυγής,
στα όνειρα νυχτώνει όπου να ΄ ναι,
απ’ την ενάτη του Μπετόβεν στο σκοτάδι της φυγής,
τον ολετήρα βρήκε ο χρόνος και τα σπάνε.

Το μεσοχείμωνο μουντό τρικυμισμένο,
απ’ την αντάρα των μοιραίων εθισμών,
ένα αγοραίο σ’ αγαπώ ντοπαρισμένο,
σε τύμβους συλημένων στεναγμών.

Μερεμετίσματα ψυχρών συμβιβασμών,
για ένα χαμόγελο λιτό απελπισμένο,
με συνειδήσεις πληρωμένων χορηγών,
το ΄΄μου΄΄ μιας άλλης εποχής μεταλλαγμένο.

Ακροβατώντας στα ματζόρε των καιρών,

για λίγα ψίχουλα νοσταλγικά του παρελθόντος,

σκαρί, πλεούμενο ναυαγισμένων λογισμών,

εν τη ερήμω της ζωής, φωνή βοόντως.

Γυμνή ψυχή...

Γυμνή ψυχή…

Δεν με γνωρίζεις με τα μάτια της βροχής,

μου λες πως είσαι της ζωής νεκρό σπουργίτη,

παραίσθηση εικόνων πόνου ενοχής,

αδέσποτο όνειρο στις θάλασσες του Ελύτη.

Στάζουν τα χείλη σου μιαν άλλη σιωπή,

ένα χαμόγελο ονείρων που σκοτώνει,

για τα φιλιά σου με το θάνατο  σ’ ένα γιαπί,

είναι η λύτρωση μου λες που δε λυτρώνει.

Γυμνή ψυχή απ’ της ματιάς σου το λυχνάρι,

στο γκρίζο μούχρωμα των πρόστυχων καιρών,

λόγια χαμένα στο δικό σου συναξάρι,

θωριά επαίσχυντη, ανάλλαγων στιγμών.

Μικρή μου μαργαρίτα της αυγής,

υπάρχει ήλιος που για σένανε γυρνάει,

του κόσμου αγριοπούλι της κατακραυγής,

δως μου τα χέρια σου,

το χάδι το δικό μου δεν πονάει.

Χρυσόμαλλο μπουμπούκι ηλιανθέμων,

είναι χωρίς σταθμούς το τρένο των ανέμων,

μείνε στα παραμύθια μου, θα βρεις ελπίδα,

δε θα πληρώσεις διόδια, ξέρω από καταιγίδα.

Κεντήματα  απ’ τα καρφιά που άφησες να κλείσεις,

εγώ για σένα έχω χρώματα ψυχής να τα πλουμίσεις,

χνάρια στην έρημο του νου σου μην αφήσεις,

ότι σε πόνεσε στα πέρατα του κόσμου να σκορπίσεις.

ΥΓ.

Αληθινή ιστορία με χάπι εντ

Στο πεφταστέρι του Γενάρη μια ευχή.

Στο πεφταστέρι του Γενάρη μια ευχή.

Να’ χα τη δύναμη μονάχα για μια ώρα,
τ’ ανήσυχο το χθες να κάνω τώρα,
τα γκρίζα τα μαλλιά με άνοιξη να βάψω,
το περασμένο σ’ αγαπώ να ξαναγράψω.

Να το μπορούσα στα παλιά να σεργιανίσω,
την πείρα την στερνή να στείλω πίσω,
να πάντρευα το τώρα με τα χρόνια τα μελιά,
τ’ αγνά, τα άγουρα, με ώριμα φιλιά.

Να το μπορούσα τη ζωή να ξελογιάσω,
τα συναισθήματά της να μπολιάσω,
τα κάλπικα τα ζάρια της να κλέψω,
να την κερδίσω μια φορά, να την παιδέψω.

Να’ χα τη δύναμη το χρόνο να λυγίσω,
σ’ αυτούς που πόνεσα τα δάκρυα να σβήσω.
Να βρω αν έδωσα χαρά να την ποτίσω,
το καρδιοχτύπι της αυγής να ξαναζήσω.

Καλή Χρονιά...

Πρωτοχρονιά στην πόρτα σου μάτια μου ήρθα πάλι,

μα μη με διώξεις μη μου πεις φύγε μας τα' παν άλλοι

Ένα φιλί για σένα...

Καλά Χριστούγεννα, ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος 2011 με υγεία και πολύ υπομονή…

'' Ένα φιλί για σένα...''

Το αφιερώνω σε σας που μια στάση κάνετε εδώ στη γειτονιά μου, με αγάπη.

Κλεψύδρα...

Κλεψύδρα…

Ο χρόνος τρέχει στην κλεψύδρα της ζωής
κι’ εσύ οδοιπόρε στης οδύσσειας σου το χάρτη,
χαράζεις ρότα για το δρόμο της φυγής,
απ’ το δικό του το ανάλγητο, γιγάντιο γινάτι.

Μην περιμένεις να σου πει ώρα καλή,
το άναστρο σαν έρθει μεσονύχτι,
κόψε ένα ρόδο απ’ του Απρίλη την αυλή,
να ξεγελάσεις της παγίδας του το δίχτυ.

Είσαι ένας ξένος της γραμμής λαθρεπιβάτης,
στον άχρονο του τρένου το σταθμό,
ένας περίεργος, απόκληρος διαβάτης,
δεν το μπορείς ν’ αλλάξεις του παρόντος το ρυθμό.

Μην περιμένεις το εξπρές δεν επιστρέφει,
δεν το πιστεύεις πως σε γέλασε ο καιρός,
ψέματα λες πως ένα όνειρο σου γνέφει,
άνθρακας είναι στο φινάλε ο θησαυρός.

Ο χρόνος τρέχει στην κλεψύδρα της ζωής
κι’ εσύ απορείς πως έχει κιόλας σκοτεινιάσει,
σκέψεις παρήγορες, μα ποιάς απαντοχής,
το πεπρωμένο ποιος μπορεί να προσπεράσει!

Δεν το μπορείς...

Δεν το μπορείς…

Δεν το μπορείς χαρά μου να με νιώσεις,
είμαι’ ένα ρεύμα που αλλάζει συνεχώς,
ζήτημα είμαι θα χαθείς στις εξισώσεις,
άπαιχτο έργο που θα γράφει προσεχώς.

Είμαι ένα μήλο εκλιπόντος παραδείσου,
βάτος καιόμενη, ο μέλανας ζωμός,
ακροβατώ στο χείλος μιας αβύσσου,
είμαι’ ένα είδωλο, αρχέγονος χρησμός.

Είμαι μια αίρεση, άλυτο αίνιγμα, θολό,
δούρειος δρόλαπας μοιραίας αυταπάτης,
για το φευγάτο ονειρόδραμα μελαγχολώ,
μιας νύχτας είμαι ομορφιά μου υπνοβάτης.

Δεν το μπορείς ψυχή μου να φωλιάσεις,
σ’ οξειδωμένα όνειρα και άναρχα φιλιά,
σ’ ένα φινάλε μιας αγάπης δε θα φτάσεις,
στης εκκλησιάς τα λευκοφόρετα σκαλιά.