Άχραντο όνειρο...

Άχραντο όνειρο…

Αξύπνητο μου όνειρο του χθες του τώρα,

το χρώμα των ματιών σου πώς να το δω,

περάσαν τα χρόνια με γκρίζο και μπόρα,

φεγγάρι που δεν σε γνωρίζω μα σ’ αγαπώ.

Περίεργο μου όνειρο κανακεμένο,

γράμμα με βουλοκέρι ερωτικό,

στης ψυχής μου το δάσος χαμένο,

τραγούδι μου άφωνο δραματικό.

Ζωγραφίζω τις νύχτες με άχρωμο χρώμα,

σε σταθμούς της ζωής ξεχασμένους,

μα τα ξανθά σου μαλλιά δεν τα είδα ακόμα,

κι’ αν με χίμαιρες παλεύω κι’ ανέμους.

Τα χνάρια σου ακολουθώ ένα, ένα,

λαχτάρα μου κι’ εξαίσια προσμονή,

μα είναι με χιόνια καλά σκεπασμένα,

μοιραία του άχρονου χρόνου αναμονή.

Τα χείλη σου πώς να φιλήσω τα άγνωρα,

ελπίδα που γεννιέται μ’ αυταπάτες,

τα πεφταστέρια δώρα, άδωρα,

οφθαλμαπάτες στις δικές μου στράτες.

Την όστρια χαϊδεύω που σ’ αγγίζει,

και μένω με μι’ αχλή παρηγοριά,

πώς να σε δω με ένα λύχνο που φεγγίζει,

και μια Αργώ που είναι ακόμα στα σκαριά. 

Άχραντο όνειρο της άνοιξης και του χειμώνα,

ν’ αφουγκραστώ να το μπορούσα την πνοή σου,

απ’ τον φεγγίτη του δικού σου Παρθενώνα,

να μπει η δική μου η ζωή μες τη δική σου.

Yiannis H.

Ντάμα μπουφέ...

Ντάμα μπουφέ…

Με τις στροφές του βαλς, στων φεγγαριών τις συνοικίες,

ντάμα μπουφέ, για το ποτό της ηδονής,

στον αιγιαλό του έρωτα οι πρώτες πειρατείες,

ματιές ακούραστες στο ραντεβού της προσμονής.

Κι’ ήταν ατέλειωτο της Κυριακής το βράδυ,

αναστενάρια στης ψυχής τον καφενέ,

ντροπιάρικο και των ματιών το χάδι,

για το ταγκό της εποχής, τα όνειρα μας ρεφενέ.

Όμως περάσανε ανάλγητοι κομήτες,

κι’ έριξαν χιόνια στη χωρίστρα, στα μαλλιά,

τι κι’ αν μαδάμε στις βεγγέρες μαργαρίτες,

άγνωρη γεύση του παρόντος τα φιλιά.

Ανάμνηση άχραντη, στο άφωτο περίδακρυ το δείλι,

ν’ αφουγκραστώ να το μπορούσα την πνοή σου,

το άστρο της αυγής μέσα απ’ το φως σου ν’ ανατείλει,

να ξαναμπεί η δική μου η ζωή, μες τη δική σου.

Yiannis H.

Βρισηίδα...

Βρισηίδα…

Περιπλανώμενος στης σκέψης μου τις συννεφιές,

τη βρισηίδα βρήκα στων ματιών μου το σεργιάνι,

είχε περάσει στις δικές μου, τις μεγάλες ακεφιές,

τις γρατζουνιές από το βάτο της ζωής, να γιάνει.

Λευκή εσθήτα στην παρθένα ζωγραφιά,

ιέρεια των πόθων και της φαντασίας,

κατεδαφίζεται η πείσμων μοναξιά,

τριγμοί στο άβατο μιας άλλης δοξασίας.

Πίνω ανταύγειες της μορφής της πριν χαθώ,

απ’ τα παρθένα της τα στήθη στους ορίζοντες μου,

μα’ απ’ του πολέμου την καπνιά κι’ αν προδοθώ,

θα ‘χω νικήσει τις στερνές τις ενοχές μου.

Απ’ τους ναούς της Τροίας στο ταξίδι της ζωής,

θεά του πόθου της δικής μου αμαρτίας,

πνεύμα, ονειρόδραμα, αέναης πνοής,

παρθένο λάφυρο, μιας άλλης εκστρατείας…

Yiannis H.

Το ταξίδι των χαμένων ελπίδων...

Το ταξίδι των χαμένων ελπίδων…

Έχω μια θέση μες στην καρδιά μου,

που μένει άδεια στα όνειρά μου.

Δεν τη νοικιάζω μα τη χαρίζω,

στα φεγγάρια της νύχτας το ψιθυρίζω.  

Πολλοί τη θέλουν μα να κατέβουν,

σε κάποια στάση,

προτού το τρένο στο τέλος φτάσει.

Άλλοι τη θέλουν να ταξιδέψουν,

να παίξουν,

στις καταιγίδες όμως να ξεπεζέψουν.

Κι’ εγώ λυπάμαι που μένει άδεια,

θα είχα παρέα τα γκρίζα βράδια.

Το τρένο σφυρίζει για το ταξίδι

κι’ ας μην αξίζει.

Με άδεια τη θέση που είχα κρατήσει,

σ’ ένα χαμόγελο που 'χα αγαπήσει. 

Yiannis H.

Μελτέμια...

Μελτέμια…

Το ακρωτήρι της καλής ελπίδας ανταριάζει,

μας παρασύρουν τα μελτέμια των καιρών,

το σήμερα στο χθες μας δεν ταιριάζει

κι’ έμεινε χέρσο όνειρο, ψυχή μου το παρόν.

Σταυρόλεξο με κουρασμένες έννοιες,

μπερδέματα οριζοντίως και καθέτως,

απούσες της ζωής οι εύνοιες,

κι’ ο καϊμακλίδικος αγλύκαντος και νέτος.

Αναρριπίζει ο χρόνος τις φωτιές που μένουν,

στην κάψα δίχως σκιάδα νάμα απατηλό,

τα όνειρα της Κυριακής βαριανασαίνουν,

πρόβλημα δυσεπίλυτο, ανάκουστο μελό.

Λαγοκοιμάσαι στα περάσματα της θλίψης,

τις λέξεις για τη λύση στο παιχνίδι αναζητάς,

στο προσκλητήριο δεν το μπορείς να λείψεις,

να παραδώσεις το γραπτό σου αποζητάς.

Μην περιμένεις ν’ αντιγράψεις είναι αργά,

δεν το πιστεύεις που έχει ήδη  σκοτεινιάσει,

μυστήριο άλυτο κι’ η σκέψη αναριγά, 

το πεπρωμένο ποιος μπορεί να το διαβάσει;

Yiannis H.

Σιωπή...

Σιωπή…

Θραύσματα θύμησης στο περιθώριο της ζωής,

στο βαριανάσεμα μου η μορφή σου η θλιμμένη,

μισεύει, χάνεται στο τούνελ της διαφυγής,

αφηρημένο είδωλο στ’ αχνόφεγγο που μένει.

Άστρο απόμακρο της νύχτας Νηρηίδα,

μαγιού αναδυόμενη, εικόνα εφηβική,

στο συνονθύλευμα των αναμνήσεων αχτίδα,

στου φθινοπώρου τις στροφές επωδική.

Μιά θέση άδεια στης ζωής τον αραμπά,

μα εσύ πιστή στις ορθοπεταλιές σου,

κι’ αν ψάχνω για σημάδια η ελπίδα σιωπά,

γράμμα δυσνόητο και οι πρωταπριλιές σου.

Χρησμούς σμιλεύω στους γρανίτες των ονείρων,

που η πυθία της καρδιάς μου έχει πει,

να ταξιδέψουν στους αιθέρες των ηπείρων,

ίσως και σπάσουν τη βαθειά σου σιωπή.

Yiannis H.

Ματιές στο χθες, στο σήμερα...

Ματιές στο χθες, στο σήμερα…

Το παραγάδι με τα χρυσά αγκίστρια αναδύεται.

Το πέρασμα για τις θαλασσινές πηγές του ονείρου, φάνηκε πίσω

απ’ το τελευταίο σύνορο.

Εικόνα εκπληκτική μιας ονειρικής ιέρειας, ερωτική θύελλα.

Φλεγόμενες πολύχρωμες εικόνες στα σύδεντρα της άνοιξης.

Ενύπνιο ανείπωτο, ανάλαφρο, παιχνίδι αυγινό.

Οι στεναγμοί των ονείρων, κόπασαν στους ίσκιους του χρόνου.

Κρυφά το σκοτάδι της νύχτας αρμέγω, να φέξει ο αυγερινός,

πρέπει να προλάβω.

Να προλάβω το χάραμα των φεγγαριών, να υποδεχτώ τα ορφικά μινόρε

του δικού μου συμπαντικού κόσμου.

Ένα χάδι ακόμα στη ζωή, για τα φιλιά της.

Αυταπάτη; Αντικατοπτρισμός;

Διάπυροι ήλιοι στ’ αφροκύματα της μοναξιάς, στην πλημμυρίδα των ματιών.

Ορτσάροντας στον άγριο δρόλαπα για το ορμάνι της αβύσσου.

Αδιέξοδο!

Σκουριασμένα νεφελώματα, άχρωμοι ουρανοί.

Ατείχιστη, άγονη όαση στον αστερισμό του χρόνου, γκρίζες ομίχλες.

Σιωπή!

Το τρένο μες στους καπνούς του σφυρίζει.

Ένας σταθμός ακόμα, στον αστερισμό της ειμαρμένης. 

Yiannis H.