Να ήταν ψέματα το τώρα...

Να ήταν ψέματα το τώρα…

Πως ήταν λέει ψέματα το τώρα

κι’ ήταν αλήθεια στ’ όνειρο το χθες,

πως ξύπνησα μια μεθυσμένη ώρα,

που η ζωή είχε πάει διακοπές.

Νότες θεσπέσιες στη γνώριμη πλατεία,

μυστήριο ντροπιάρικο η πρώτη αγκαλιά,

ξαναζωντάνεψε κι’ η πρώτη πειρατεία,

άγνωρη ρότα, μα χωρίστρα στα μαλλιά.

Θολές όμως ματιές, άχρωμοι ήλιοι,

πως άλλαξε ο κόσμος φορεσιά,

αδικαιολόγητοι απόντες κάποιοι φίλοι,

μα και για λίγο (μάνα), σκάρτη μοιρασιά.

Βρε πως περάσανε οι εποχές, τα χρόνια,

δεν το πιστεύω πως με γέλασε η ζωή,

βρήκα τα στέκια τα παλιά στα χιόνια,

δε γίνεται καρδιά μου το απόβραδο πρωί.

Απόψε που μελαγχολώ...

Απόψε που μελαγχολώ…

Απόψε λέω όνειρα να πιω και να μεθύσω,

στων πεπρωμένων μου τις στράτες να βρεθώ,

τ’ ανώμαλα τα υπομάλης ρήματα ν’ αφήσω,

στης μέθης μου τα νανουρίσματα να αφεθώ.

Σ’ ένα κοκτέιλ από σύμπαντα κενά να βυθιστώ,

περιπλανώμενος στα κύματα, στην παραζάλη,

γραφές να βρω που να μου λένε τι χρωστώ,

και μ’ έχει ο Τειρεσίας, στο σημάδι, στην αιθάλη.

Απόψε που μελαγχολώ, θέλω να πιώ να ταξιδέψω,

στα συννεφάκια του μυαλού, ζωή να σε παιδέψω.

Δυο ποτηράκια ακόμα και σου παίζω μπαλοτιές,

για τις φιγούρες σου τα φούμαρα και τις ψευτιές.

Και λέω να ρίξω ένα φουρνέλο στην πλατεία,

κι’ ας με ποτίσουν ξύδι και αρχαίο χημικό,

έτσι κι’ αλλιώς είναι αργά για μια καινούργια πειρατεία,

στο σταυροδρόμι ψεύτικο, άχρωμο όνειρο, χιμαιρικό.

Δις εξαμαρτείν...

 Δις εξαμαρτείν…

Λάθος και πάλι σε μια μέθοδο απλή,

ξεστρατισμένες, άστοχες επαναλήψεις,

τα ίδια παγιδεύματα, στράτα απατηλή,

ρίμες ασύνδετες, άσοφες παραλήψεις.

Στο δις εξαμαρτείν, περίσσια η οργή,

κι’ εγώ θωπεύω ακόμα παραμύθια,

είναι στο λάθος η μετάνοια, η κραυγή,

όμως ποια να’ ναι αλήθεια, η αλήθεια;

Άπειρα λάθη στις βεγγέρες των καιρών,

μα εγώ ομόνω πως δεν έβλεπα παγίδες,

δάκρυα φύτεψα στο γκρίζο των μαλλιών,

στο αγεφύρωτο του χρόνου, καταιγίδες. 

Βροντά στον νόστο της ψυχής μου η συγνώμη,

όπου νοστάλγησα και όπου αναπολώ,

τους κέρασα στο πέρασμα μου σκόνη,

να σταυρωθώ θα το μπορούσα να τους πω.

Μοντέλο...

Μοντέλο…

Ένα λουλούδι του χθες, μια γλυκιά αμαρτία,

μ’ ένα μοντέλο, στον καμβά των ματιών, απαρτία.

Σε κάποιο κάδρο, ζωγραφιά ντελικάτη,

πιρουέτα στην πίστα της ζωής, αυταπάτη.

Στων πεπρωμένων τη μείξη,

της ψυχής μου τα θέλω, επί αποδείξει.

Ένα σμαράγδι στην παλιά τη σοφίτα,

στο ατελιέ του σ’ αγαπώ, αφημένη εσθήτα.

  

Της ενάτης το βαλς, μια παλιά ιστορία,

στην ομίχλη της σκέψης, μια απορία.

Ένα μεγάλο κενό στις γυμνές αναμνήσεις,

λαξεμένες φιγούρες, θολές απαντήσεις.

Ώχρινα φεγγάρια, στης ταβέρνας τους τοίχους,

ένας Χορν, ο μεγάλος δραπέτης του ήθους.

Το δικό μου μοντέλο, μια καινούργια αμαρτία,

στο γυμνό το κορμί της, πινελιές, πειρατεία…

Ίχνη...

Ίχνη…

Δεν άλλαξε ο ήλιος ούτε το φεγγάρι,

ίδια τα μάτια ο αέρας και η βροχή,

αλλοιώσιμο  όμως το λευκό μαργαριτάρι,

νόστος επέλασης, κρυφή απαντοχή.

Ζάλα αναζήτησης στου γκούγκλη το σταθμό,

ανεξερεύνητα, θολά αισθήματα και πάθη,

σήμαντρα άφωνα στου χρόνου το ρυθμό,

ανέστια, φευγάτα όνειρα, κλειστά και λάθη.

Αμέθυστες, ανέραστες στο Desktop οι γαζίες,

ιοί στο πνεύμα αυταπάτες των καιρών,

στο στίχο μου αγνάντια άλλες ερινύες,

λαθραίες συνυπάρξεις πτωχευμένων αξιών. 

Ίχνη αμάδων στις αλάνες της ψυχής,

περάσματα με ιαχές και τσέρκια,

στα κάστρα της δικής μου εποχής,

σ’ ένα φινάλε στις καρδιάς τα στέκια.

Μεσάνυχτα...

Μεσάνυχτα…

Μεσάνυχτα κι’ ο ύπνος κάποιο όνειρο φλερτάρει,

απομεινάρι απ’ την οδύσσεια άλλων εποχών,

ελπίδα που μι’ απόγνωση τυφλή την πιλοτάρει,

κοντά στα ξημερώματα, στέρφες εικόνες παροχών.

Όνειρα  που μπολιάστηκαν με φίνες πεθυμιές,

ποιητικές στροφές, που στην ψυχή ανθίσαν ,

σε καπηλειά των φεγγαριών και σε πρωτομαγιές,

σ’ ένα τζουκ μποξ ακούσματα, διπλοπενιές αφήσαν.

Της έμπνευσης τελειώματα, γραφές παρωχημένες,

άσοφες ρίμες της καρδιάς φυλλορροήματα,

μουντές βραδιές ασόδιαστες, του τώρα αφηρημένες,

εσπερινός του πόνου, του καημού ανιστορήματα. 

Οι αναμνήσεις τα μπολιάσματα του χθες περιδιαβαίνουν,

κορφολογήματα στης Κυριακής τη ζάλη, το ρυθμό,

άλυτα όνειρα, αξύπνητα στο χρόνο που θα μένουν,

στις εκβολές τ’ ανίδωτου, του πεπρωμένου το σταθμό. 

Ερατώ...

 Ερατώ

Στην ιερή πηγή της ιπποκρήνης Ερατώ,
στα νεφελώματα του μουσηγέτη,
σ’ ένα οδοιπόρο της ζωής, σ’ έναν επαίτη,
είχες χαρίσει ένα όνειρο αγνό, ιδεατό.

Στις Πιερίδες τις παλιές ξαναγυρίζω,
μέσα στην αύρα των ματιών σου να λουστώ,
μια στάλα ήλιο απ’ τα χείλη σου να πιω,
σ’ ένα σκοπό ερωτικό, αλλιώτικο σφυρίζω.

Μέσα απ’ τα μάτια σου μια νιόφερτη ζωή θωρώ,
της κάνω νάζια.
Με τις πενιές μιας φόρμιγγας αλλοτινής της τραγουδώ,
της κάνω μάγια.  

Από το γκρίζο, μια αχτίδα που φωτίζει,
πέρα απ’ τα όρια του κόσμου σ’ άλλη γη,
ο ίσκιος ενός ονείρου που γυρίζει,
από τις στάχτες της μια μούσα ξαναζεί. 



Yiannis H.